هشدار بوترین: شفافیت مطلق، خطرناک‌تر از آن است که تصور می‌کنید

ویتالیک بوترین در پستی وبلاگی در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۴۰۴ تأکید کرده که حریم خصوصی باید یکی از اولویت‌های اصلی توسعه‌دهندگان باشد.

به گزارش میهن بلاکچبن، ویتالیک بوترین در یادداشتی هشدار داد که تکیه‌ بیش از حد به شفافیت، بر پایه‌ فرضیاتی خوش‌بینانه و ساده‌لوحانه درباره‌ ذات بشر و سیاست جهانی است. او در این باره نوشت:

حریم خصوصی برای حفظ آزادی فردی و مقابله با قدرت رو به رشد دولت‌ها و شرکت‌ها ضروری است.

بوترین با این دیدگاه که شفافیت بیشتر همیشه خوب است، مخالفت کرد و گفت این باورها مبتنی بر فرضیاتی هستند که دیگر معتبر نیستند—مثلاً اینکه رهبران سیاسی جهان معمولاً خیرخواه و منطقی‌اند یا فرهنگ اجتماعی به‌سمت پیشرفت حرکت می‌کند. به‌گفته‌ او، هر دوی این‌ها حالا بیشتر نادرست از آب درآمده‌اند. وی نوشت:

هیچ کشور بزرگی وجود ندارد که در آن، فرض اول—یعنی نیت خوب رهبران—به‌طور گسترده پذیرفته شده باشد.

همچنین، به باور او، «تحمل فرهنگی با سرعت در حال افول است»؛ و برای اثبات این موضوع کافی‌ست در شبکه اجتماعی X عبارت «قلدری خوب است – bullying is good» را جستجو کنید.

تجربه‌ شخصی بوترین از نبود حریم خصوصی

بوترین اعتراف کرد که گاهی از نداشتن حریم خصوصی احساس ناراحتی می‌کند. او نوشت:

هر کاری که بیرون از خانه انجام می‌دهم، ممکن است ناگهان به سوژه‌ رسانه‌ها تبدیل شود.

هرچند ممکن است چنین دیدگاهی این‌طور به‌نظر برسد که تنها کسانی که خلاف جریان جامعه حرکت می‌کنند به حریم خصوصی نیاز دارند، اما او تأکید کرد:

هیچ‌کس نمی‌داند چه زمانی ممکن است خودش هم قربانی شود.

بوترین انتظار دارد که با پیشرفت فناوری، نیاز به حریم خصوصی بیشتر هم بشود؛ مثلاً در آینده‌ای نه‌چندان دور، رابط‌های مغز-کامپیوتر ممکن است اجازه دهند سیستم‌های خودکار مستقیماً به افکار ما دسترسی پیدا کنند. از طرف دیگر، ممکن است شرکت‌ها با تحلیل داده‌ها، قیمت هر خدمت یا محصول را بر اساس توان مالی هر فرد به‌صورت جداگانه تعیین کنند.

تا وقتی پای دولت در میان است، نمی‌توان از حریم خصوصی واقعی صحبت کرد

بوترین به‌شدت با ایده‌ افزودن «در پشتی – Backdoor» برای دولت‌ها در سیستم‌های محافظت از حریم خصوصی مخالفت کرد. به‌گفته‌ او، چنین پیشنهادهایی رایج‌، اما ذاتاً ناپایدارند.

او تأکید کرد که اطلاعات شخصی مثل داده‌های KYC (احراز هویت مشتری) نه تنها در اختیار دولت‌ها، بلکه در دست شرکت‌ها و واسطه‌هایی همچون بانک‌ها، شرکت‌های پرداخت و اپراتورهای مخابراتی قرار می‌گیرند—و بسیاری از این شرکت‌ها ممکن است از این اطلاعات سوءاستفاده کنند یا حتی آن‌ها را بفروشند. بوترین همچنین هشدار داد که حتی اگر دولتی در حال حاضر قابل‌اعتماد باشد، در آینده ممکن است تغییر کند و به تمام آن داده‌های حساس دسترسی داشته باشد. او این‌طور نتیجه گرفت:

از دید یک فرد، اگر اطلاعاتی از او گرفته شود، هیچ تضمینی نیست که آن اطلاعات در آینده چگونه و توسط چه کسی مورد سوءاستفاده قرار گیرد. امن‌ترین راهکار، این است که اصلاً چنین داده‌هایی به‌صورت متمرکز جمع‌آوری نشود.

دولت‌ها بیش از هر زمان دیگری داده دارند

بوترین به نکته‌ای مهم اشاره کرد که دولت‌ها همیشه می‌توانند با حکم قضایی به اطلاعات دسترسی پیدا کنند، اما در گذشته حجم داده‌های قابل‌دسترسی بسیار کمتر بود.

او گفت که حتی اگر قوی‌ترین شکل‌های حریم خصوصی دیجیتال به‌طور کامل اجرا شوند، باز هم اطلاعاتی که در گذشته با حکم به‌دست می‌آمد، همچنان در دسترس باقی می‌ماند. در قرن نوزدهم، گفت‌وگوها فقط یک بار، به‌صورت حضوری و شفاهی انجام می‌شدند و هیچ‌کس آن‌ها را ضبط نمی‌کرد.

راهکارهای پیشنهادی بوترین

بوترین پیشنهاد کرد که برای حفظ حریم خصوصی، از فناوری اثبات‌های بدون دانش (ZK-proofs) استفاده شود. این فناوری به شما اجازه می‌دهد که درستی یک ادعا را اثبات کنید، بدون اینکه جزئیات آن را افشا کنید.

او از راهکاری به نام «اثبات شخصیت بدون افشای هویت» یاد کرد که به کمک مدارک شناسایی یا داده‌های بیومتریک، بدون فاش کردن هویت واقعی فرد، یکتابودن او را اثبات می‌کند. همچنین از «Privacy Pools» نام برد؛ ابزاری که اجازه می‌دهد اتر را به‌صورت سازگار با قوانین، ناشناس‌سازی کنید. در کنار تمامی این‌ مورد، بوترین به ابزارهایی مانند اسکن ضد کلاهبرداری روی دستگاه و بررسی پیام‌ها برای شناسایی اطلاعات غلط یا جعلی اشاره کرد.

در پایان، بوترین بر ضرورت بازطراحی پروتکل‌ها و زیرساخت‌های اتریوم برای بهبود حریم خصوصی کاربران تأکید کرد—موضوعی که در نقشه راه جدیدش برای حریم خصوصی اتریوم نیز به‌تفصیل آمده است.