کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) و کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) اخیراً مجموعه‌ای از قوانین حامی رمزارزها را صادر کرده‌اند. اما آیا این قوانین در دادگاه دوام خواهند آورد و آیا «ارتش ضد کریپتو» می‌تواند به راحتی آن‌ها را لغو کند؟ در پی شکست رای‌گیری کفایت مذاکرات (Cloture) برای قانون CLARITY در سنا، SEC و CFTC بلافاصله دست به کار شدند تا قوانین خود را برای بازارهای کریپتو صادر کنند. دو روز پس از این رای‌گیری، SEC از یک معافیت پنج‌ساله رونمایی کرد که اجازه صدور و معامله توکن‌های سهام (Stock Tokens) را می‌دهد. از آن زمان، صرافی OKX با همکاری شرکت ICE معاملات ۶۳ سهم لیست‌شده در بورس نیویورک (NYSE) را راه‌اندازی کرده است و شرکت Securitize نیز ۱۲ سهم توکنیزه‌شده از جمله اپل، انویدیا و مایکروسافت را عرضه کرده است. همچنین SEC دستورالعملی صادر کرده که شفاف‌سازی می‌کند یک توکن کریپتویی صرفاً به این دلیل که پروژه صادرکننده اقدام به بازخرید (Buyback) توکن‌های خود می‌کند، تبدیل به اوراق بهادار (Security) نمی‌شود و اعلام کرده است که توکن‌های لیکوئید استیکینگ (Liquid Staking) نیز اوراق بهادار محسوب نمی‌شوند. این نهاد همچنین قوانین جدیدی را برای حضانت و نگهداری (Custody) دارایی‌های کریپتویی پیشنهاد داده است. در همین حال، CFTC اقدام به معاف کردن برخی از ارائه‌دهندگان نرم‌افزارهای کریپتویی از الزامات ثبت قانونی کرده است. این کمیسیون یک دسته‌بندی ثبتی جدید به نام «بازار دارایی‌های کریپتو» پیشنهاد داده و قصد دارد به صرافی‌های ثبت‌شده اجازه دهد معاملات اهرمی (Leveraged Trading) ارائه دهند. اما نگرانی برخی از فعالان این صنعت این است که این قوانین ممکن است بر پایه و اساس متزلزلی بنا شده باشند. شرکت خدمات مالی TD Cowen هشدار داده است که قوانین نهادهای دولتی «ساده‌ترین قوانین برای لغو کردن هستند» که وقتی کمیسرهای منصوب‌شده توسط ترامپ تمام آثار دوران گری گنسلر (Gary Gensler) را پاک کردند، به وضوح نشان داده شد. همچنین حکم دیوان عالی آمریکا در سال ۲۰۲۴ به این معناست که قوانین نهادهای اجرایی و نظارتی به راحتی می‌توانند توسط دادگاه‌ها لغو شوند. دوام و پایداری قانون‌گذاری نهادهای نظارتی در حال حاضر در دادگاه در حال آزمایش است و یک گروه از بانک‌های محلی از دفتر کنترل‌کننده ارز (OCC) به دلیل تخطی از اختیارات خود و دادن مجوز بانک‌های امانی ملی به شرکت‌های کریپتویی شکایت کرده‌اند. برای بررسی مسائل حقوقی مطرح در این زمینه، مجله کوین تلگراف با یوری بریسوف (Yuriy Brisov) از موسسه حقوقی D&A Partners گفتگو کرده است. آنچه در ادامه می‌خوانید نسخه ویرایش‌شده این مصاحبه است: مجله: پل اتکینز (Paul Atkins)، رئیس SEC، پس از شکست رای‌گیری قانون CLARITY گفت که این نهاد در حال انتشار قوانین است زیرا کنگره این کار را نکرده است. آیا نهادهایی مانند SEC قرار است قانون وضع کنند، یا فقط باید قوانینی را که از قبل وجود دارند تفسیر نمایند؟ بریسوف: آن‌ها قرار است قانون وضع کنند. آن‌ها طبق «قانون بورس سال ۱۹۳۴» این اختیار را دارند. SEC در نتیجه فروپاشی بزرگ بازارهای ایالات متحده در اواخر دهه ۱۹۲۰ تأسیس شد. از همان لحظه تأسیس، SEC این اختیار را داشت که قوانین و مقرراتی درباره چگونگی اجرای قوانین وضع کند. قانون‌گذاری در آمریکا به این صورت کار می‌کند که قوانین کلی را مانند یک چارچوب ایجاد می‌کند و سپس یک نهاد ناظر (Watchdog) بر اجرای این مقررات نظارت دارد. دلیلی وجود داشت که سیستم به این شکل طراحی شد؛ تا زمانی که مثلاً توکن‌های بلاک‌چین از راه رسیدند، قوانین ایالات متحده برای پذیرش فناوری جدید آماده باشد. این کاری است که کمیسیون سالیان سال انجام داده و کاملاً در حیطه اختیارات آن‌هاست. مجله: آیا آن‌ها می‌توانند قوانین را دقیقاً برعکسِ کمیسیون SEC که توسط دولت قبلی منصوب شده بود، تفسیر کنند؟ بریسوف: باید دلیلی برای این کار وجود داشته باشد. آن‌ها از نظر تئوری می‌توانند این کار را انجام دهند، اما همه چیز باید در چارچوب ساختار قانونی باشد. در دوران گری گنسلر، کمیسیون تلاش کرد این قوانین را بر توکن‌ها اعمال کند. مشخص شد که این رویکرد شکست خورده است؛ زیرا هنوز ابهام وجود دارد و بسیاری از شرکت‌ها برای همیشه بازار ایالات متحده را ترک کردند. این موضوع راه را برای کمیسیون جدید باز می‌کند تا بر این قوانین نظارت کند و بگوید: «شما تلاش کردید، اما می‌بینیم که جواب نمی‌دهد. بنابراین ما قوانین خودمان را ارائه می‌دهیم.» اما اختیار ارائه قوانین محدود است. اگر آن‌ها مقرراتی وضع کنند که بار اقتصادی غیرقابل تحملی را بر دوش شرکت‌ها بگذارد یا چیز عجیبی باشد، قوانینی وجود دارد که به شرکت‌ها یا هر طرف متضرر اجازه می‌دهد این مقررات را در دادگاه به چالش بکشند و بگویند: «ما کاری را که SEC انجام می‌دهد دوست نداریم زیرا به بازار آسیب می‌زند.» در سال ۲۰۱۱، پرونده‌ای وجود داشت که در آن SEC قوانین جدیدی را در مورد نحوه رای دادن سهامداران از طریق وکالت (Proxy) اعمال کرد. جامعه تجاری گفت: «این قانون عجیب و طاقت‌فرساست و ما آن را قبول نداریم.» پرونده‌ای به نام Business Roundtable علیه SEC تشکیل شد و جامعه تجاری برنده شد. مجله: حکم شورون (Chevron) توسط دیوان عالی چه بود و لغو آن در سال ۲۰۲۴ چه تاثیری بر پرونده‌های دادگاهی مربوط به قانون‌گذاری نهادهایی مانند SEC و CFTC دارد؟ بریسوف: پرونده شورون یک پرونده مشهور در سال ۱۹۸۴ بود. دادگاه اساساً گفت که اگر قانون مبهم باشد یا عدم قطعیت و دوپهلویی در متن قانون مصوب وجود داشته باشد، ما باید تفسیر آن نهاد اجرایی را به عنوان قانون ملاک قرار دهیم. در ژوئن ۲۰۲۴، پرونده Loper Bright رویه قضایی جدیدی ایجاد کرد که دکترین شورون را لغو نمود. اکنون قانون می‌گوید که دادگاه‌ها مجبور به پذیرش تفسیر نهادها نیستند. البته که SEC یک مرجع قوی است؛ چه کسی قوانین اوراق بهادار را بهتر از SEC می‌شناسد؟ اما دادگاه باید از عقل و استدلال خودش استفاده کند و پرونده هاوی (Howey) را خودش به کار ببندد. مجله: پس این موضوع احتمال لغو شدن قوانین SEC را بیشتر می‌کند؟ بریسوف: در برخی موارد، دادگاه‌ها می‌توانند به نتیجه متفاوتی برسند. شما نمی‌توانید صرفاً بیایید و بگویید «ما این مقررات را دوست نداریم.» به عنوان مثال، اگر شما یک کارگزار-معامله‌گر سنتی یا یک فعال سنتی در بازار سرمایه‌گذاری ایالات متحده باشید و بگویید «ببینید، من به خاطر این مقررات جدید متضرر شده‌ام»، باید بتوانید ثابت کنید که تحقیقات کافی صورت نگرفته، این قانون برای کسب‌وکارها بار سنگینی دارد و برای بازار ایالات متحده سودآور نیست. اگر آن‌ها خسارت و عدم تحقیق کافی را ثابت کنند، آنگاه دادگاه می‌تواند این مقررات را باطل کند. تا جایی که من می‌بینم، پل اتکینز و SEC با بسیاری از شرکت‌های کریپتو و سرمایه‌گذاران جسور مشورت کرده‌اند. آن‌ها تحقیقات خود را انجام داده‌اند، بنابراین چیزی نیست که یک‌شبه از خودشان درآورده باشند. مجله: بیایید فرض کنیم قوانین SEC و CFTC برای دو سال آینده دوام بیاورند و کسب‌وکارها بر اساس قوانین جدید، پول زیادی را در زیرساخت‌های مربوط به سهام توکنیزه‌شده سرمایه‌گذاری کنند. آیا یک SEC جدید می‌تواند به طور یک‌جانبه قوانین را معکوس کند یا باید کسب‌وکارهایی را که بر پایه تفسیر قبلی ساخته شده‌اند در نظر بگیرد؟ بریسوف: آن‌ها مجبورند این کسب‌وکارها را در نظر بگیرند. اگر پتانسیلی برای رشد بازار ایالات متحده و بهره‌مندی از این مقررات وجود داشته باشد، آن‌ها نمی‌توانند به همین سادگی آن را لغو کنند. فرآیند فکری یکسانی وجود دارد که هم نهادهای نظارتی و هم دادگاه‌ها باید آن را طی کنند. به آن IRAC می‌گویند: موضوع (Issue)، قانون (Rule)، تحلیل (Analysis) و نتیجه‌گیری (Conclusion). آن‌ها باید منطقی قابل فهم و شفاف را به کار بگیرند. آن‌ها نمی‌توانند فقط بگویند ما این را دوست نداریم. باید توضیح دهند. باید پیشینه اقتصادی برای آن بیاورند، تحقیقات ارائه دهند و ثابت کنند که مقررات قبلی ناکافی بوده است. و تنها در این صورت است که می‌توانند به نتیجه متفاوتی برسند. محض بحث، می‌توانیم بگوییم که پل اتکینز از تست هاوی (Howey test) متنفر است و خوشحال می‌شد اگر می‌توانست آن را به کلی کنار بگذارد اما نمی‌تواند این کار را بکند. او در هر یادداشتی مدام تکرار می‌کند که پرونده هاوی هنوز کار می‌کند و هنوز یک مقررات معتبر در ایالات متحده است. با این حال، ما می‌توانیم آن را در این مورد خاص و آن مورد دیگر، به شکل متفاوتی تفسیر کنیم و این منطق ماست. این چیزی است که به ما اجازه می‌دهد چنین کاری انجام دهیم، و او این موضوع را به طور شفاف توضیح می‌دهد. مجله: به نظر می‌رسد SEC سال‌هاست که روی «معافیت نوآوری» کار می‌کند. اما SEC اخیراً یک بخش سوالات متداول (FAQ) منتشر کرده که می‌گوید بازخرید توکن توسط یک شرکت کریپتویی باعث نمی‌شود که یک توکن کالایی (Commodity) تبدیل به اوراق بهادار شود. آیا من می‌توانم بر اساس یک FAQ از طرف SEC، با خیال راحت و مطمئن یک طرح بازخرید توکن راه‌اندازی کنم؟ بریسوف: اگر از آن پیروی کنید، و از آنجایی که توسط افرادی نوشته شده که می‌دانند چه می‌گویند، احتمالاً در حاشیه امنیت خواهید بود. اما این قانون‌گذاری نیست. یک FAQ درست مانند یک دفترچه راهنما است. هیچ اعتبار قانونی و الزام‌آوری ندارد، حتی برای کارکنان خودِ آن نهاد. مجله: پس FAQ نمی‌گوید که آن‌ها قوانین را تغییر داده‌اند؛ فقط می‌گوید که قوانین فعلی این است؟ بریسوف: این فقط یک توضیح اضافی است، مانند یک کتاب کمک‌آموزشی در دانشگاه. این‌ها یادداشت‌های کارکنان هستند؛ یک راهنما که برای کارکنان توضیح می‌دهد چگونه باید کار کنند و چطور باید موضوع را درک کنند. آن‌ها این متون را اغلب بازنویسی می‌کنند. مجله: آن‌ها پس از یک هفته FAQ را بازنویسی کردند، چون مشاور حقوقی شرکت a16z گفت که این متن یک حفره قانونی بزرگ ایجاد کرده است. بریسوف: دقیقاً و به همین شکل باید انجاام شود.

در دنیای اقتصاد دیجیتال، داده‌ها همیشه قصه‌های جذابی برای گفتن دارند؛ اما برخی آمارها فراتر از یک گزارش ساده، از آغاز یک دوران جدید خبر می‌دهند. بر اساس آخرین گزارش شرکت تحلیل بلاکچین چینالیسیس (Chainalysis)، هوش مصنوعی دیگر صرفاً به پاسخ دادن به سوالات ما یا تولید تصویر بسنده نمی‌کند، بلکه حالا کیف پول دیجیتال اختصاصی دارد و به صورت کاملاً مستقل خریدهای مالی انجام می‌دهد. ثبت بیش از ۱۳۸ میلیون تراکنش توسط ایجنت‌های هوش مصنوعی روی شبکه بیس (لایه ۲ اتریوم)، توجه تمام فعالان حوزه کریپتو و فناوری را به خود جلب کرده است. اما سوال اصلی اینجاست: این هوش‌های مصنوعی دقیقاً چه چیزی خریده‌اند؟ آیا با یک انقلاب واقعی در اقتصاد ماشین-به-ماشین (M2M) روبرو هستیم یا صرفاً درگیر یک حباب و هیجان زودگذر مجدد شده‌ایم؟ در این مقاله تحلیلی، لایه‌های مختلف این گزارش را کنار می‌زنیم تا واقعیتِ پشت این ارقام خیره‌کننده را کشف کنیم. داستان پروتکل x402: پروتکلی که به ماشین‌ها کیف پول داد برای درک اهمیت این آمار، باید ببینیم ایجنت‌های هوش مصنوعی اساساً چطور خرید می‌کنند. در روش‌های سنتی، یک انسان باید برای دسترسی به هر سرویس آنلاین کلیک کند، فرم پر کند یا اشتراک بخرد. اما یک هوش مصنوعی در جریان حل یک مسئله، ممکن است به ده‌ها سرویس مختلف نیاز داشته باشد؛ از استعلام لحظه‌ای داده‌های بازار گرفته تا آدیت و بررسی یک قرارداد هوشمند یا فراخوانی یک مدل زبانی قدرتمندتر. پروتکل x402 که کوین‌بیس (Coinbase) در سال ۲۰۲۵ معرفی کرد، امکان پرداخت خودکار هزینه این خدمات را فراهم می‌کند. ساختار این پروتکل که کد وضعیت فراموش‌شده‌ی وب یعنی 402 Payment Required را احیا کرده به این صورت است: وقتی نرم‌افزار برای دریافت داده یا خدمت درخواستی به سروری متصل می‌شود، سرور درخواست پرداخت می‌کند. کیف پول نرم‌افزار بلافاصله مبلغ را واریز می‌کند و داده آزاد می‌شود؛ بدون اینکه نیاز باشد انسانی در این میان دستی دکمه‌ای را تایید کند. برای مثال، یک عامل هوش مصنوعی که وظیفه بررسی امنیت یک قرارداد هوشمند را بر عهده دارد، می‌تواند هزینه تحلیل را به یک سرویس تخصصی بپردازد و نتیجه را در ادامه کار خود به کار بگیرد. چنین مدلی زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که هر درخواست فقط چند سنت یا حتی کسری از یک سنت هزینه داشته باشد. پردازش تعداد زیادی پرداخت بسیار کوچک از طریق شبکه‌های پرداخت سنتی ممکن است صرفه اقتصادی نداشته باشد، درحالی‌که پرداخت با استیبل کوین‌ها می‌تواند این محدودیت را کاهش دهد. البته آمار ۱۳۸ میلیون تراکنش صرفا به فعالیت پروتکل x402 روی شبکه بیس مربوط است و نه تمام پرداخت‌های ایجنت‌های هوش مصنوعی در بازار رمزارزها را پوشش می‌دهد و نه تعداد کل خریدهای اینترنتی انجام‌شده به‌وسیله این نرم‌افزارها را نشان می‌دهد. ایجنت‌های هوش مصنوعی دقیقاً چه می‌خرند؟ بر اساس گزارش چینالیسیس درباره رشد تجارت خودکار مبتنی بر هوش مصنوعی، بخش مهمی از پرداخت‌ها به خدمات اطلاعاتی اختصاص دارد. این خدمات شامل بررسی کد، تحلیل اطلاعات مالی، دسترسی به داده‌ها و استفاده از رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی (API) برای دریافت اطلاعات و نتایج جست‌وجو هستند. API رابطی است که به دو نرم‌افزار اجازه می‌دهد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و داده یا خدمات موردنیازشان را دریافت کنند. برای مثال، یک ایجنت هوش مصنوعی که قصد تحلیل بازار رمزارزها را دارد، ممکن است برای دریافت قیمت‌ها و داده‌های به‌روز به یک API پولی متصل شود. ایجنت دیگری که در حال بررسی یک قرارداد هوشمند است، می‌تواند هزینه تحلیل کد و شناسایی آسیب‌پذیری‌های احتمالی را پرداخت کند. یکی دیگر از مخارج مهم، مربوط به فرآیند استنتاج مدل (Model Inference) مدل است. این فرآیند زمانی است که یک ایجنت برای حل مسائل پیچیده‌تر، از یک مدل هوش مصنوعی قدرتمندتر کمک می‌گیرد و هزینه آن را پرداخت می‌کند.  البته در کنار این ابزارهای کاربردی، تراکنش‌هایی هم مربوط به زیرساخت‌های پرداخت، بازی‌ها، انتشار توکن و حتی خدمات پر ریسک ثبت شده است. بنابراین، نمی‌توان تمام تراکنش‌های x402 را هزینه انجام کارهای مفید یا بهره‌وری بیشتر هوش مصنوعی دانست. ماهیت خریدها متفاوت است و ارزش اقتصادی آن‌ها نیز لزوماً یکسان نیست. اما چرا «تعداد تراکنش‌ها» کل حقیقت را نمی‌گوید؟ در تحلیل‌های بلاکچینی، هر تراکنش به معنای یک «مشتری زنده و مستقل» نیست. یک توسعه‌دهنده ممکن است با یک اسکریپت ساده، هزاران بار یک API را صدا بزند، یا برای تست اپلیکیشن خود ده‌ها کیف پول بسازد. به همین دلیل، ۱۳۸ میلیون تراکنش در درجه اول میزان استفاده از زیرساخت پروتکل را نشان می‌دهد تا تعداد مشتریان نهایی را. نکته جالب‌تر اینکه بیش از ۸۷ درصد تراکنش‌ها ارزشی بین ۰.۰۰۰۱ تا ۰.۱۰ دلار (یک‌صدم سنت تا ده سنت) داشته‌اند. این یعنی x402 برای ریزپرداخت‌ها بی‌نظیر است، اما نمی‌توان از روی تعداد تراکنش‌ها به حجم کل درآمد دلاری شرکت‌ها رسید. از تب‌وتاب میم کوین‌ها تا خرید خدمات کاربردی اما رشد اولیه x402 صرفاً نتیجه خرید خدمات اطلاعاتی نبود. طبق بررسی قبلی چینالیسیس در ماه ژوئن ۲۰۲۶، بخشی از جهش تراکنش‌ها به پروژه‌هایی مثل پینگ (PING) یا خرید توکن‌های آزمایشی، مربوط می‌شد. کاربران برای دریافت توکن پینگ باید یک درخواست به سرویس مربوطه می‌فرستادند و هزینه آن را از طریق x402 پرداخت می‌کردند. در نتیجه، هر بار اجرای این فرایند می‌توانست یک تراکنش جدید ایجاد کند. این سازوکار تعداد پرداخت‌ها را به‌شدت بالا برد، اما افزایش فعالیت به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کرد که کاربران برای دسترسی به خدماتی پایدار و کاربردی هزینه می‌کنند. با فروکش‌کردن تب‌وتاب این فعالیت‌ها، حالا توجه چینالیسیس به سمت پرداخت‌های مربوط به خدمات اطلاعاتی و ابزارهای نرم‌افزاری معطوف شده. این تغییر می‌تواند نشانه‌ای از بلوغ تدریجی بازار باشد؛ بااین‌حال، برای اثبات آن باید دید چه میزان از فعالیت فعلی واقعاً به استفاده مداوم از خدمات منجر می‌شود. نشانه‌های حیاتی بازار: شارژ مجدد و سرعت عمل حالا چطور بفهمیم این اقتصاد ماشین-به-ماشین دارد واقعی می‌شود؟ چینالیسیس دو شاخص حیاتی را بررسی کرده که پاسخ جذابی به ما می‌دهند: شارژ مجدد کیف پول‌ها (Refills): سهم کیف پول‌هایی که ظرف ۳۰ روز پس از اولین واریز، دوباره حساب خود را شارژ کرده‌اند، از ۷۰.۶ درصد در اواخر سال ۲۰۲۵ به ۸۹.۳ درصد در اواسط سال ۲۰۲۶ رسیده است (کیف‌پول‌های تک‌روزه و تستی از این آمار کنار گذاشته شده‌اند). این یعنی اپراتورها به‌طور مداوم بودجه جاری ایجنت‌ها را تامین می‌کنند. فاصله انفجاری تا اولین خرید: در اواخر ۲۰۲۵، میانگین زمان بین شارژ کیف پول تا اولین پرداخت حدود ۷۳ روز بود (که نشان‌دهنده پروژه‌های راکد و آزمایشی بود). اما در سال ۲۰۲۶ این عدد به ۱۸ دقیقه رسید! و ۶۷ درصد از کیف‌پول‌ها تنها در یک ساعت نخستِ شارژ، اولین خرید خود را انجام دادند. این دو فاکتور نشان می‌دهد کیف‌پول‌ها دیگر برای آزمایش‌های خاک‌خورده ساخته نمی‌شوند؛ آن‌ها در لحظه شارژ می‌شوند تا بلافاصله مأموریت نرم‌افزاری خود را به سرانجام برسانند؛ اتفاقی که می‌تواند نشانه‌ای از تبدیل‌شدن پرداخت‌های آزمایشی به فعالیت‌های منظم‌تر باشد. نبرد پنهان جغرافیایی: شطرنج هوش مصنوعی میان آمریکا و چین اما وقتی داده‌های ردیابی جغرافیایی چین‌الیسیس را زیر ذره‌بین می‌گذاریم، با یک تقابل فوق‌العاده جذاب در معماری استراتژی‌های دو قطب اصلی فناوری جهان روبه‌رو می‌شویم.  حدود ۳۰ درصد از کل تراکنش‌های قابل‌شناسایی میان ایجنت‌ها و سرویس‌دهندگان، از سوی کیف‌پول‌های شارژشده در آمریکا هدایت شده‌اند؛ اما داستان اصلی زمانی آغاز می‌شود که این آمار را به تفکیک حوزه‌ها بررسی کنیم. آمریکایی‌ها سلطه‌ای بی‌چون‌وچرا بر بازار «استنتاج مدل» دارند؛ به‌طوری‌که سهم شگفت‌انگیز ۸۸.۱ درصدی از پرداخت‌های مربوط به فراخوانی مدل‌های پردازشی پولی به آن‌ها تعلق دارد. این کیف‌پول‌ها همچنین ۴۱.۸ درصد از بودجه‌های تخصیص‌یافته به ابزارهای توسعه ایجنت و ۲۳.۲ درصد از خریدهای حوزه داده و جستجو را به خود اختصاص داده‌اند که نشان‌دهنده اتکای بالای اپراتورهای آمریکایی به زیرساخت‌ها و مدل‌های تجاری تجاری بزرگ است. در آن سوی میدان، اپراتورهای منسوب به چین استراتژی کاملاً متفاوتی را پیش گرفته‌اند و الگوی مصرف مالی آن‌ها جبهه جدیدی را فاش می‌کند. حدود ۹۰ درصد از کل تراکنش‌های ردیابی‌شده در دسته‌بندی «امنیت و تحلیل کد» به کیف‌پول‌های مرتبط با چین تعلق داشته که بخش شیرین این بازار را سرویس امنیتی «ایجنت‌لیسا» (AgentLISA) برای ممیزی قراردادهای هوشمند بلعیده است.  تحلیلگران چینالیسیس بر این باورند که این تفاوت چشمگیر می‌تواند ناشی از رواج گسترده مدل‌های متن‌باز و پایین‌تر بودن هزینه دسترسی به مدل‌ها در شرق باشد؛ امری که باعث شده توسعه‌دهندگان چینی به‌جای خرید دسترسی به مدل‌های گران‌قیمت غربی، بودجه رمزارزی ایجنت‌های خود را صرف اعتبارسنجی، خطایابی و تأمین امنیت کدهای خروجی کنند. البته در تحلیل این نبرد جغرافیایی باید یک حاشیه احتیاط علمی را هم در نظر داشت. داده‌های آنچین صرفاً بازتابی از دیتای قابل‌مکان‌یابی هستند و ردیابی جغرافیایی یک کیف‌پول بلاکچینی به معنای اثبات قطعی محل اقامت یا هویت واقعی دارنده آن نیست، چرا که استفاده از ابزارهای تغییر مسیر، صرافی‌ها یا راه‌اندازی سرورها در کشورهای دیگر می‌تواند این داده‌ها را دستخوش تغییر کند. با این حال، این الگوی تمایزیافته نشان می‌دهد که غول‌های فناوری در شرق و غرب، هوش‌های مصنوعی خود را با اهداف و فلسفه‌های کاملاً متفاوتی روانه بازار کریپتو کرده‌اند. چالش‌های بزرگ پیش‌رو؛ وقتی خریدار یک «کد» است! با این حال، با وجود این پیشرفت خیره‌کننده، سپردن کنترل پول به ماشین‌ها خطرات خاص خودش را دارد. مثل: حلقه‌های مرگبار هزینه‌بر (Runaway Loops): اگر یک ایجنت به خاطر یک باگ نرم‌افزاری در یک حلقه تکرار بیفتد و هر ثانیه درخواست ۵ سنتی بفرستد، در یک ساعت صدها دلار بودجه را دود می‌کند! بنابراین، استفاده سقف‌های پرداخت خودکار (Spending Caps) برای جلوگیری از این فاجعه حیاتی هستند. اعتماد کورکورانه: فناوری بلاکچین فقط تایید می‌کند که پول جابه‌جا شده است؛ اما تضمین نمی‌کند که دیتای دریافتی از سرور واقعاً باکیفیت، دقیق و درست بوده باشد. امنیت و دستورات مخرب: اگر یک ایجنت فریب یک سرویس مخرب را بخورد، ممکن است به‌جای داده، دستورات گمراه‌کننده‌ای دریافت کند که کل دارایی کیف پول را به خطر بیندازد. سخن پایانی؛ آیا اقتصاد ماشین‌ها فرا رسیده است؟ ثبت ۱۳۸ میلیون تراکنش توسط ایجنت‌های هوش مصنوعی روی شبکه بیس ثابت کرده که ریل‌های مالی بلاکچین، تنها زیرساختِ آماده برای میزبانی از خریدهای میکروی هوش مصنوعی هستند. ما در حال گذر از دوران هیجان‌های سفته‌بازانه و میم‌کوین‌ها به سمت دنیایی هستیم که در آن نرم‌افزارها به‌صورت مستقل داده می‌خرند، تحلیل می‌کنند و ارزش می‌آفرینند. با این حال، برای سنجش سایز دقیق این اقتصاد، هنوز به گزارش‌های شفاف‌تری از سودآوری ارائه‌دهندگان خدمات و استقلال واقعی خریداران نیاز داریم. چیزی که کتمان‌ناپذیر است، این حقیقت بزرگ است که ماشین‌ها رسماً وارد بازار کار و تجارت شده‌اند؛ آن‌ها می‌خرند، پردازش می‌کنند و ارزش می‌آفرینند. به نظر شما آیا روزی می‌رسد که مدیریت هزینه‌های دیجیتال و خریدهای خردِ روزمره ما به‌طور کامل به ایجنت‌های هوش مصنوعی سپرده شود؟ 

شبکه لایتنینگ سال‌هاست به‌عنوان یکی از مهم‌ترین راهکارهای افزایش سرعت و کاهش کارمزد تراکنش‌های بیت کوین معرفی می‌شود؛ اما آیا این شبکه واقعاً به همان اندازه که طرفدارانش می‌گویند، برای پرداخت‌های روزمره کاربردی و قابل‌اعتماد است؟ انتقاد تند یکی از توسعه‌دهندگان بیت کوین از تجربه کاربری این شبکه، بار دیگر باعث شده تا اختلاف‌نظرها درباره میزان پذیرش واقعی لایتنینگ به صدر بحث‌ها آورده شود. پل سزورک (Paul Sztorc)، توسعه‌دهنده شناخته‌شده بیت کوین، مدعی شده که کاربران درباره عملکرد شبکه لایتنینگ واقعیت را نمی‌گویند و بیش از ۸۰ درصد پرداخت‌های آن از طریق سرویس‌های امانی انجام می‌شود. در مقابل، فعالان این حوزه می‌گویند زیرساخت‌های جدید بسیاری از مشکلات گذشته را برطرف کرده‌اند و پرداخت‌های لایتنینگ اکنون می‌توانند با موفقیت بالایی انجام شوند.  آیا لایتنینگ واقعاً بیت‌کوین را برای استفاده روزمره ساده‌تر کرده، یا جامعه کریپتو آن‌قدر روی این شبکه لایه ۲ سرمایه‌گذاری عاطفی و فنی کرده که نواقص بنیادین آن را نادیده می‌گیرد؟ در این مقاله به این سوال پاسخ می‌دهیم. [sc name="box" type="info" link="https://mihanblockchain.com/what-is-lightning-network/" content="شبکه لایتنینگ چیست و چطور کار می‌کند؟" ][/sc] شبکه لایتنینگ چه مشکلی دارد؟ شبکه لایتنینگ با هدف انجام سریع‌تر و ارزان‌تر تراکنش‌های بیت کوین طراحی شده است. در این شبکه، لازم نیست هر پرداخت به‌صورت جداگانه روی بلاکچین اصلی ثبت شود؛ در عوض، تراکنش‌ها از طریق کانال‌های پرداخت میان کاربران و نودهای شبکه انجام می‌شوند. این سازوکار می‌تواند فشار روی شبکه اصلی را کاهش دهد و پرداخت‌های کوچک را اقتصادی‌تر کند. اما اجرای این ایده در عمل همیشه ساده نیست. برای موفقیت یک پرداخت، باید در مسیر انتقال، نقدینگی کافی وجود داشته باشد؛ یعنی نودهایی که پرداخت از آن‌ها عبور می‌کند، باید ظرفیت لازم برای انتقال مبلغ موردنظر را داشته باشند. اگر نقدینگی در محل مناسبی قرار نگرفته باشد، پرداخت ممکن است با شکست مواجه شود. این مسئله به‌خصوص در پرداخت‌های بزرگ‌تر یا تراکنش‌هایی که باید از چند نود عبور کنند، اهمیت پیدا می‌کند. تصور کنید می‌خواهید با بیت کوین یک خرید معمولی انجام دهید. در روش‌های پرداخت سنتی، معمولاً کافی است کارت خود را روی دستگاه پرداخت بگذارید یا با تلفن همراه پرداخت بدون تماس انجام دهید. اما در لایتنینگ، علاوه بر جزئیات فنی شبکه، عواملی مانند مسیر انتقال و نقدینگی موجود نیز می‌توانند بر موفقیت تراکنش تأثیر بگذارند. مشکلات به همین‌جا ختم نمی‌شود. راه‌اندازی نود شخصی، مدیریت کانال‌های پرداخت و تأمین نقدینگی برای بسیاری از کاربران عادی پیچیده است و اغلب مردم نمی‌خواهند برای خرید یک کالا درگیر این جزئیات شوند؛ آن‌ها انتظار دارند پرداخت به‌سادگی و بدون دردسر انجام شود. این پیچیدگی فنی دلیل اصلی رغبت کاربران به استفاده از سرویس‌های امانی را توجیه می‌کند؛ چرا که استفاده از واسطه‌ها کار را آسان‌تر می‌کند، هرچند که ماهیت غیرمتمرکز شبکه را زیر سوال می‌برد.  پل سزورک نیز معتقد است همین وابستگی به واسطه‌ها باعث شده تصویر خوش‌بینانه‌ای از لایتنینگ شکل بگیرد. او در پستی در شبکه اجتماعی ایکس مدعی شده که بیش از ۸۰ درصد پرداخت‌های این شبکه از طریق سرویس‌های امانی انجام می‌شوند و تبلیغات پیرامون تجربه کاربری لایتنینگ را به ماجرای شرکت ترانوس (Theranos) تشبیه کرد؛ شرکتی که به‌دلیل تقلب در فناوری آزمایش خون خبرساز شد و بعدا به دلیل کلاهبرداری محکوم شد. توییت پل سزورک اما آیا عملکرد لایتنینگ واقعاً تا این اندازه ناامیدکننده است؟ فعالان این حوزه چنین اعتقادی ندارند و می‌گویند ابزارهای جدید بخش زیادی از مشکلات گذشته را برطرف کرده‌اند. آیا پرداخت‌های لایتنینگ واقعاً قابل‌اعتماد هستند؟ جسی شرایدر (Jesse Shrader)، مدیرعامل شرکت آمباس (Amboss) که در زمینه زیرساخت و نقدینگی لایتنینگ فعالیت می‌کند، می‌گوید مدیریت نقدینگی در ابتدا ممکن است پیچیده به نظر برسد، اما ابزارهای امروزی تا حد زیادی این مشکل را حل کرده‌اند. شرایدر می‌پذیرد که درک سازوکار نقدینگی برای کاربران و کسب‌وکارها در ابتدا دشوار است، اما می‌گوید ابزارها و سرویس‌های خودکار امروزی می‌توانند مدیریت این مسئله را ساده کنند. به گفته او، کاربران در پرداخت‌های معمولی حدود ۱۰۰ دلاری می‌توانند در شرایط مناسب به نرخ موفقیت ۹۹ درصدی دست پیدا کنند. شبیه‌سازی‌های شرکت آمباس نیز نرخ موفقیت ۹۹.۶۶ درصدی را برای پرداخت‌هایی با این اندازه نشان می‌دهد. این عدد امیدوارکننده است، اما تجربه همه کاربران لزوماً یکسان نیست چراکه عملکرد پرداخت به کیف پول مورد استفاده، وضعیت نقدینگی و مسیر انتقال بستگی دارد. از طرف دیگر، حتی اگر یک پرداخت از نظر فنی با موفقیت انجام شود، این موضوع به‌تنهایی به معنای فراگیرشدن لایتنینگ در خریدهای روزمره نیست. بحث بر سر کاربردپذیری لایتنینگ در تجربه کاربران نیز دیده می‌شود. برای مثال، یکی از کاربران در گفت‌وگویی در ردیت در آوریل ۲۰۲۶ گفته بود که از پیشرفت فنی این شبکه واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفته است؛ اما همچنان درباره کاربرد آن برای هزینه‌های روزمره تردید دارد. او با اشاره به اینکه فروشگاه‌ها، سوپرمارکت‌ها و جایگاه‌های سوخت معمولاً از دستگاه‌های پرداخت ویزا یا مسترکارت استفاده می‌کنند، این پرسش را مطرح کرد که چرا باید انتظار داشته باشیم کسب‌وکارها برای پذیرش لایتنینگ، زیرساخت‌های فعلی خود را کنار بگذارند و نودهای این شبکه را راه‌اندازی کنند؟ همین فاصله میان توانایی فنی و تجربه واقعی کاربر، یکی از مهم‌ترین چالش‌های لایتنینگ است. آیا مشکلات لایتنینگ برطرف شده‌اند؟ دنی استگ (Danny Stagg)، مدیر بازاریابی شرکت بریز (Breez)، معتقد است انتقادها از تجربه کاربری شبکه لایتنینگ تا حدی به گذشته مربوط می‌شوند. به گفته او، در سال‌های ابتدایی، کاربران برای استفاده از این شبکه باید با پیچیدگی‌هایی مانند کانال‌های پرداخت و نقدینگی ورودی سروکله می‌زدند؛ اما زیرساخت‌های جدید بسیاری از این مراحل را پشت‌صحنه مدیریت می‌کنند. امروز توسعه‌دهندگان می‌توانند قابلیت پرداخت لایتنینگ را به کیف پول‌ها و اپلیکیشن‌های خود اضافه کنند، بدون اینکه کاربران مجبور باشند نود شخصی راه‌اندازی کنند یا مستقیماً کانال‌های پرداختشان را مدیریت کنند. ابزارهای جدید برنامه‌نویسی، از جمله ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، نیز ساخت چنین برنامه‌هایی را آسان‌تر کرده‌اند. بااین‌حال، ساده‌ترشدن فرایند توسعه با افزایش استفاده عمومی یکسان نیست. ممکن است شرکت‌های بیشتری قابلیت پرداخت با بیت کوین را به محصولاتشان اضافه کنند، اما تا زمانی که کاربران و فروشندگان به‌طور گسترده از این قابلیت استفاده نکنند، نمی‌توان از پذیرش عمومی آن صحبت کرد. آمارها درباره پذیرش لایتنینگ چه می‌گویند؟ یکی از راه‌های ارزیابی وضعیت لایتنینگ، بررسی حجم و تعداد تراکنش‌های آن است. شرکت خدمات مالی ریور (River) در گزارش پذیرش بیت کوین خود برآورد کرده است که شبکه لایتنینگ در نوامبر ۲۰۲۵ حدود ۱.۱۷ میلیارد دلار تراکنش را در قالب ۵.۲۲ میلیون پرداخت پردازش کرده است. این رقم از حجم قابل‌توجه فعالیت در شبکه حکایت دارد؛ اما برای درک بهتر آن باید به روند تعداد تراکنش‌ها نیز توجه کرد. تعداد پرداخت‌های ثبت‌شده در این برآورد همچنان از اوج ۶.۶ میلیون تراکنش در آگوست ۲۰۲۳ پایین‌تر بوده. این تفاوت نشان می‌دهد که افزایش ارزش جابه‌جاشده الزاماً با رشد تعداد پرداخت‌ها همراه نشده است. البته این دو شاخص به‌تنهایی مشخص نمی‌کنند که تجربه کاربران بهتر شده یا بدتر. ممکن است تعداد کمتری پرداخت با مبالغ بزرگ‌تر انجام شده باشد یا ترکیب استفاده‌کنندگان شبکه تغییر کرده باشد. برای نتیجه‌گیری دقیق‌تر، باید روند تعداد پرداخت‌ها، ارزش آن‌ها و نرخ موفقیت تراکنش‌ها را در کنار یکدیگر بررسی کرد. آمار شرکت پردازش پرداخت کوین‌گیت (CoinGate) نیز نشان می‌دهد لایتنینگ هنوز سهم محدودی از پرداخت‌های بیت کوینی پردازش‌شده از طریق این سرویس دارد. طبق گزارش این شرکت، شبکه لایتنینگ در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ حدود ۹.۶ درصد از پرداخت‌های بیت کوینی ثبت‌شده در این پلتفرم را به خود اختصاص داده است. این آمار به‌تنهایی وضعیت تمام بازار را نشان نمی‌دهد، اما یک نکته را روشن می‌کند: با وجود پیشرفت‌های فنی، لایتنینگ هنوز به روش اصلی پرداخت بیت کوین در همه بسترها تبدیل نشده است. بالاخره لایتنینگ موفق بوده یا نه؟ پاسخ به این سوال به معیاری بستگی دارد که برای سنجش موفقیت در نظر می‌گیریم. اگر هدف، فراهم‌کردن بستری برای پرداخت‌های سریع‌تر و ارزان‌تر بیت کوین باشد، پیشرفت‌های لایتنینگ و توسعه ابزارهای ساده‌تر نشان می‌دهند که این شبکه مسیر قابل‌توجهی را طی کرده است. اما اگر معیار، استفاده آسان در خریدهای روزمره و پذیرش گسترده میان مردم و کسب‌وکارها باشد، هنوز فاصله‌ای میان ظرفیت فنی شبکه و کاربرد عمومی آن دیده می‌شود. از سوی دیگر، آمار دقیق و به‌روزی از سهم پرداخت‌های امانی و غیرامانی در دسترس نیست. ریور در سال ۲۰۲۳ برآورد کرده بود که به ازای هر کاربر خودامانی لایتنینگ، هشت کاربر از سرویس‌های امانی استفاده می‌کردند؛ اما برای ارزیابی وضعیت امروز، به داده‌های جدیدتری نیاز داریم. در نهایت، مسئله اصلی این نیست که لایتنینگ هیچ دستاوردی نداشته؛ بحث بر سر این است که آیا این دستاوردها به‌اندازه‌ای بوده‌اند که استفاده از بیت کوین را برای کاربر عادی واقعاً ساده‌تر کنند؟ حجم تراکنش‌ها، ظرفیت شبکه و افزایش علاقه توسعه‌دهندگان هرکدام بخشی از ماجرا را نشان می‌دهند، اما هیچ‌کدام به‌تنهایی پاسخ این سوال را نمی‌دهند. آزمون واقعی لایتنینگ زمانی است که کاربر بتواند بدون درگیرشدن با جزئیات فنی، درست مثل پرداخت با کارت بانکی، خریدش را سریع و بی‌دردسر انجام دهد. تا آن زمان، اختلاف‌نظر بر سر موفقیت این شبکه ادامه خواهد داشت؛ چون پیشرفت فناوری یک چیز است و تبدیل‌شدن آن به انتخاب اول مردم، چیزی کاملاً متفاوت.

بر اساس گزارش شرکت امنیتی هکن (Hacken)، هک‌های حوزه رمزارز در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۶ طی ۱۰۷ حادثه ثبت‌شده، با جهشی چشمگیر به ۱.۱۸ میلیارد دلار رسید. گزارش سه‌ماهه سوم هکن، ۷۷ درصد از این خسارت‌ها (حدود ۹۰۶ میلیون دلار) را به نفوذ در سیستم تأمین‌کنندگان یا ابزارهای توسعه‌دهندگان، وصله‌های امنیتیِ علنی‌شده‌ای که هنوز پیاده‌سازی نشده بودند، و سایر بخش‌هایی که خارج از بررسی‌های امنیتی قرار داشتند، نسبت داده است. چهار حادثه بزرگ این فصل عبارت بودند از: هک ۳۸۷ میلیون دلاری صرافی بیت‌گت (Bitget) اکسپلویت ۳۲۰ میلیون دلاری از شبکه لیکوئید (Liquid Network) اکسپلویت ۱۲۰ میلیون دلاری از پروتکل تکتونیک (Tectonic) آسیب‌پذیری میان‌افزار (Firmware) کیف پول کلدکارد (Coldcard) که با خسارت تخمینی ۱۱۵ میلیون دلاری همراه بود. این فصل، زیان‌بارترین سه‌ماهه برای هک‌های رمزارزی از زمان سه‌ماهه اول سال ۲۰۲۵ محسوب می‌شود؛ زمانی که سرقت ۱.۴ میلیارد دلاری کره شمالی از صرافی بای‌بیت (Bybit)، مجموع خسارت‌های آن فصل را به ۱.۶ میلیارد دلار رساند. مجموع مبالغ و ترکیب خسارت‌های سه‌ماهه سوم. منبع: Hacken حدود ۸۰ درصد از خسارت‌های این فصل در چهار حادثه بزرگ متمرکز بود، در حالی که در ۹۸ مورد از حوادث، خسارت‌هایی کمتر از ۱۰ میلیون دلار ثبت شد. میانه (Median) خسارت در تمامی ۱۰۷ حادثه، مبلغ ۶۷۰,۰۰۰ دلار بود. در حالی که نفوذ به تأمین‌کنندگان و نقص‌های زیرساختی عامل بخش عمده‌ای از ارزش دارایی‌های سرقت‌شده بودند، حوادث مربوط به قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) پرتکرارترین موارد بودند و با ثبت ۷۱ حادثه و ۲۲۸ میلیون دلار خسارت، به عنوان رایج‌ترین روش حمله شناخته شدند. بازگرداندن یا لغو حدود یک‌سوم از خسارت‌ها پس از هک‌های سه‌ماهه سوم از مجموع ۱.۱۸ میلیارد دلار دارایی از دست رفته، حدود ۳۸۷ میلیون دلار بازگردانده یا تراکنش‌های آن به حالت اول برگردانده شد (Reversed) که نشان‌دهنده بازیابی حدود ۳۳ درصد از کل خسارت‌های ناخالص است. پس از هک شبکه لیکوئید (Liquid Network)، افرادی که خود را «هکرهای کلاه‌سفید» می‌نامیدند، ۲۷۲ میلیون دلار را بازگرداندند که معادل حدود ۸۵ درصد از ارزش دارایی‌های سرقت‌شده در آن حمله بود. در حادثه پروتکل تکتونیک (Tectonic)، اعتبارسنج‌های (Validators) شبکه کرونوس (Cronos) تاریخچه بلاک‌چین را به اندازه ۱۱۴ دقیقه به عقب بازگرداندند (Rollback) و حدود ۱۱۱.۲ میلیون دلار از مجموع ۱۲۰.۴ میلیون دلار وام‌های تحت تأثیر قرارگرفته را لغو و بازیابی کردند. همچنین، شرکت‌های صادرکننده استیبل‌کوین یعنی سیرکل (Circle) و تتر (Tether)، حدود ۳۴۰,۰۰۰ دلار از دارایی‌های مرتبط با سرقت بیت‌گت را مسدود کردند. علاوه بر این، اپراتورها و پلتفرم‌ها مبلغ ۴۱۰ میلیون دلار دیگر از خسارت‌های کاربران را از محل منابع مالی خود جبران کردند. صندوق حمایت از کاربران بیت‌گت مبلغ ۳۸۷ میلیون دلار را پوشش داد و پلتفرم‌های Triple-A، Coinsbuy و TAC نیز حدود ۲۲ میلیون دلار بازپرداخت کردند تا ضرر کاربران را به طور کامل جبران کنند، هرچند دارایی‌های سرقت‌شده همچنان در اختیار مهاجمان باقی ماند. در نهایت، حدود ۳۸۴ میلیون دلار (یا ۳۲ درصد از کل خسارت‌های ناخالص) نه بازگردانده شد و نه توسط پلتفرم‌ها پوشش داده شد. میزان خسارت‌های پوشش‌داده‌شده توسط اپراتورها در مقایسه با مبالغ بازگردانده‌شده یا لغوشده. منبع: Hacken شرکت هکن از فعالان این صنعت خواست تا امنیت سایبری تأمین‌کنندگان شخص ثالث (Third-party)، ابزارهای توسعه‌دهندگان و سایر زیرساخت‌های خارجی را که ممکن است خارج از محدوده ممیزی‌های امنیتی معمول قرار بگیرند، تقویت کنند. این شرکت همچنین توصیه کرد که پروتکل‌ها دامنه ممیزی‌های امنیتی خود را گسترش دهند تا شامل اوراکل‌ها (Oracles)، پل‌های ارتباطی (Bridges)، سیستم‌های حضانت و نگهداری (Custody systems)، مراجع امضاکننده و سایر بخش‌های دارای دسترسی ویژه شود.

پاتریک ویت (Patrick Witt)، مدیر اجرایی شورای کریپتوی کاخ سفید، برای پیگیری یک فرصت شغلی جدید در بخش خصوصی، سمت فعلی خود را ترک می‌کند. ویت روز پنجشنبه در پستی در شبکه اجتماعی ایکس (X) نوشت: خدمت در این دولت، افتخاری بزرگ در تمام طول زندگی‌ام بوده است. او همچنین افزود که مشتاقانه منتظر ادامه حمایت از پیشرفت‌های فناوری ایالات متحده «در بخش خصوصی» است. ویت به عنوان مشاور ارشد کاخ سفید در زمینه قانون شفافیت بازار دارایی‌های دیجیتال (Digital Asset Market Clarity Act) فعالیت می‌کرد که قرار بود اولین چارچوب نظارتی جامع ایالات متحده را برای بازار ارزهای دیجیتال ایجاد کند. سنای آمریکا در ماه سپتامبر نتوانست رأی لازم برای پایان دادن به بحث‌ها و به رأی‌گیری گذاشتن این لایحه (cloture motion) را کسب کند و پیشرفت بیشتر آن در دوره کنونی بعید به نظر می‌رسد. خروج ویت یک خلأ رهبری ایجاد می‌کند، چرا که پس از کناره‌گیری دیوید ساکس (David Sacks)، رئیس بخش کریپتو و هوش مصنوعی کاخ سفید در ماه مارس و خروج هری جونگ (Harry Jung)، معاون مدیر در ماه جولای، او آخرین عضو باقی‌مانده در این شورای کاخ سفید بود. بو هاینز (Bo Hines)، مدیر اجرایی سابق این شورا نیز در آگوست ۲۰۲۵ خروج خود را اعلام کرده بود. هاینز چند هفته بعد، به عنوان مشاور استراتژیک در شرکت صادرکننده استیبل‌کوین تتر (Tether) مشغول به کار شد تا روند گسترش فعالیت‌های این شرکت در ایالات متحده را هماهنگ کند.

چارلز هاسکینسون، بنیان‌گذار کاردانو، پس از اینکه دیوید شوارتز به جای بیلبورد تبلیغاتی شرکت اِورنورث (Evernorth) در بورس نزدک، به اشتباه جلوی بیلبوردی با تصویر سیدنی سوئینی، ستاره هالیوود، ژست گرفت، به شوخی مطرح کرد که این بازیگر دارنده ارز XRP است. چارلز هاسکینسون، بنیان‌گذار کاردانو، پس از اینکه دیوید شوارتز، مدیر ارشد فناوری بازنشسته (CTO Emeritus) ریپل، عکس جالبی از میدان تایمز نیویورک به اشتراک گذاشت، به شوخی گفت که سیدنی سوئینی، ستاره هالیوود، ممکن است یکی از هولدرهای XRP باشد. شوارتز با انتشار یک سلفی در مقابل بیلبورد غول‌پیکری از جدیدترین پروژه سیدنی سوئینی برای بازار پیش‌بینی‌های ورزشی نوویگ (Novig)، زنجیره عجیبی از اتفاقات را رقم زد. کمی بعد، هاسکینسون با یک کامنت خنده‌دار به این گفتگو پیوست: می‌دانستم که او XRP دارد. سپس شوارتز سلفی جدیدی از همان نقطه منتشر کرد؛ اما این بار در مقابل مجموعه‌ای از بیلبوردهای سبز رنگ و پرانرژی که به مناسبت عرضه سهام شرکت اِورنورث در بورس نزدک به نمایش درآمده بودند. هم‌بنیان‌گذار شبکه XRP Ledger به شوخی نوشت: این دفعه درست شد! این عکس‌ها در جریان رویداد مهمی برای شرکت اِورنورث گرفته شدند: این شرکت سرمایه‌گذاری خزانه‌داری XRP، ورود خود به بازارهای عمومی را با به صدا درآوردن زنگ پایان معاملات بورس نزدک در تاریخ ۱۴ اکتبر جشن گرفت. معاملات سهام اِورنورث از تاریخ ۱۲ اکتبر با نماد معاملاتی XRPN آغاز شد. این شرکت با ۴۷۳ میلیون واحد XRP در خزانه خود و ۳۰۰ میلیون دلار عواید نقدی ناخالص، فعالیت عمومی خود را در بورس آغاز کرد. شوخی دو چهره برجسته دنیای ارزهای دیجیتال درباره این ماجرا، بسیاری از اعضای جامعه XRP را سرگرم کرد و آن‌ها نیز با این موج همراه شدند. کمپین تبلیغاتی جدید و جنجالی سیدنی سوئینی بیلبوردی که در سلفی شوارتز دیده می‌شود، بخشی از کمپین تبلیغاتی جدید و جنجال‌برانگیز سوئینی برای پلتفرم نوویگ است که یک بازار پیش‌بینی مرتبط با ورزش محسوب می‌شود. کمپین فقط ورزش (Just Sports) در تاریخ ۹ سپتامبر منتشر شد و این بازیگر را تقریباً نیمه‌برهنه در حالی که با تجهیزات ورزشی بخش‌هایی از بدن خود را پوشانده بود، به تصویر کشید. این تبلیغ بسیار بحث‌برانگیز شد. بسیاری از ورزشکاران زن به طور علنی نارضایتی خود را از جنسی‌سازی این کمپین ابراز کردند، اما مدافعان سوئینی چنین اتهاماتی را مضحک خوانده و رد کرده‌اند. پیش از این نیز نام سوئینی در مرکز یک جنجال رمزارزی قرار گرفته بود. در جولای ۲۰۲۴، حساب کاربری او در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) برای تبلیغ یک میم‌کوین جعلی مبتنی بر شبکه سولانا به نام SWEENEY هک شد. هکرها پیام‌های گمراه‌کننده‌ای منتشر کردند که ادعا می‌کرد سیدنی سوئینی این توکن را تأیید و حمایت می‌کند. در نهایت این پست‌ها حذف شدند. در جولای ۲۰۲۵ نیز گزارش‌های تأییدنشده‌ای منتشر شد مبنی بر اینکه شرکت ریپل ظاهراً سیدنی سوئینی را برای یک کمپین تبلیغاتی ویژه XRP استخدام کرده است. با این حال، هرگز بیانیه رسمی در مورد این همکاری منتشر نشد.

شرکت VanEck در ابتدا بیانیه ثبت S-1 را برای این صندوق قابل معامله در بورس (ETF) در ماه اکتبر سال گذشته ثبت کرده بود. شرکت مدیریت دارایی VanEck اعلام کرد که دیگر قصد ندارد روند راه‌اندازی صندوق قابل معامله در بورس (ETF) پیشنهادی خود برای اتر استیک‌شده لیدو (Lido staked Ether) را ادامه دهد و به این ترتیب، محصولی را که برای قرار دادن سرمایه‌گذاران در معرض این توکن لیکوئید استیکینگ طراحی شده بود، کنار گذاشت. بخش دارایی‌های دیجیتال این شرکت (VanEck Digital Assets) روز چهارشنبه در پرونده‌ای که به کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) ارائه کرد، اظهار داشت که «قصد ندارد توزیع برنامه‌ریزی‌شده» سهام این صندوق امانی را ادامه دهد. این شرکت توضیحی درباره علت این تصمیم یا اینکه آیا محصول جایگزینی را دنبال خواهد کرد یا خیر، ارائه نکرده است. شرکت VanEck در ابتدا بیانیه ثبت S-1 این صندوق را در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۲۵ ثبت کرده بود. قرار بود این صندوق پیشنهادی، اتر استیک‌شده لیدو (stETH) را نگهداری کند و انتظار می‌رفت از طریق مالکیت stETH، پاداش‌های استیکینگ مشخصی را به دست آورد.

عددی که روی تابلوی قیمت صرافی‌های ایرانی دیده می‌شود از قیمت جهانی کوین و نرخ تومانی تتر ساخته می‌شود. این گزارش توضیح می‌دهد این دو عدد چطور کنار هم قرار می‌گیرند و اسپرد و کارمزد چه سهمی در مبلغ نهایی معامله دارند. قیمت تومانی هر ارز دیجیتال در صرافی‌های ایرانی از ترکیب دو عدد ساخته می‌شود: قیمت جهانی آن کوین بر حسب دلار یا تتر و نرخی که بازار داخلی برای تبدیل تتر به تومان تعیین می‌کند. با این حال عددی که کاربر هنگام خرید می‌پردازد یا هنگام فروش دریافت می‌کند معمولا یک یا دو لایه دیگر هم دارد و اگر این لایه‌ها شناخته نشوند، اختلاف بین دو صرافی یا فاصله قیمت نمایش‌داده‌شده با مبلغ نهایی سفارش عجیب به نظر می‌رسد. این گزارش مسیر ساخته شدن قیمت تومانی را مرحله‌به‌مرحله دنبال می‌کند؛ از قیمت دلاری کوین در بازار جهانی تا نرخ تومانی تتر و در نهایت اسپرد و کارمزدی که در خود صرافی به معامله اضافه می‌شود. قیمت دلاری و نرخ تتر چطور کنار هم قرار می‌گیرند؟ نقطه شروع، قیمت جهانی است. هر کوین در بازارهای بزرگ دنیا با جفت‌ارزهای دلاری یا تتری معامله می‌شود و قیمتش در این بازارها تقریبا هم‌سطح است، چون آربیتراژگرها فاصله‌ها را سریع پر می‌کنند. وقتی گفته می‌شود قیمت بیت کوین یا اتریوم امروز چند دلار است، منظور همین قیمت جهانی است. صرافی‌های ایرانی برای رسیدن به قیمت تومانی، این قیمت را در نرخ تومانی تتر ضرب می‌کنند. تتر استیبل‌کوینی است که ارزشش به دلار گره خورده و در بازار ایران حکم دلار دیجیتال را دارد. اگر قیمت یک کوین در بازار جهانی ثابت بماند و نرخ تتر بالا برود، قیمت تومانی همان کوین هم بالا می‌رود. برعکس، اگر نرخ تتر افت کند، قیمت تومانی حتی با ثابت ماندن قیمت جهانی پایین می‌آید. به زبان ساده، قیمت تومانی تقریبی هر کوین برابر است با قیمت تتری آن ضرب در نرخ تتر. این فرمول برای یک برآورد سریع کافی است، اما همه ماجرا نیست؛ چون هر کوین در بازار تومانی خود صرافی هم معامله می‌شود و عرضه و تقاضای همان بازار می‌تواند قیمت را کمی بالاتر یا پایین‌تر از حاصل ضرب نگه دارد. یک نکته فنی هم این وسط هست. قیمت جهانی که در محاسبه می‌آید معمولا قیمت جفت‌ارز تتری کوین است، نه دلاری. تتر در بازار جهانی خیلی نزدیک به یک دلار معامله می‌شود و در شرایط عادی این تفاوت آن‌قدر کوچک است که در محاسبه تومانی به چشم نمی‌آید. فقط در روزهای بحرانی بازار استیبل‌کوین‌ها، که کم پیش می‌آید، این فاصله اهمیت پیدا می‌کند. سه مرحله ساخته شدن قیمت تومانی یک کوین تبدیل تتر به تومان دقیقا چه عددی را نشان می‌دهد؟ نرخ تتر در ایران عدد واحد و رسمی ندارد. هر صرافی بازار تتر به تومان خودش را دارد و نرخ آن از معامله‌های همان بازار به دست می‌آید. این نرخ بیشتر از هر چیز دنبال دلار بازار آزاد حرکت می‌کند، اما همیشه با آن برابر نیست؛ گاهی کمی بالاتر و گاهی کمی پایین‌تر است. علت این فاصله تفاوت در عرضه و تقاضا، محدودیت‌های واریز و برداشت ریالی و سرعت واکنش دو بازار به خبرهاست. وقتی کسی می‌خواهد قیمت یک کوین را به تومان حساب کند، اول باید بداند کدام نرخ تتر را در محاسبه بگذارد: نرخ خرید یا نرخ فروش. ابزارهایی که برای تبدیل تتر به تومان ساخته شده‌اند معمولا نرخ لحظه‌ای را مبنا می‌گذارند و با وارد کردن مقدار تتر، معادل تومانی آن را حساب می‌کنند. این عدد برای برآورد سریع مفید است، ولی مبلغی که در نهایت از معامله به دست می‌آید به نوع سفارش و عمق بازار هم بستگی دارد. فرق نرخ خرید و نرخ فروش تتر را هم نباید دست‌کم گرفت. کسی که امروز تتر می‌خرد و همین امروز آن را می‌فروشد، حتی اگر قیمت تکان نخورده باشد، به خاطر همین فاصله کمی کمتر از پول اولش پس می‌گیرد. در بازار پرحجم تتر این فاصله معمولا کوچک است، اما در ساعت‌های خلوت بازتر می‌شود. زمان هم در نرخ تتر نقش دارد. بازار تتر شبانه‌روزی است ولی بازار دلار آزاد ساعت کاری دارد. برای همین خبرهایی که در ساعت‌های تعطیلی بازار ارز منتشر می‌شوند اول در نرخ تتر دیده می‌شوند و گاهی حرکت تندتری می‌سازند که فردا با باز شدن بازار ارز تعدیل می‌شود. اسپرد و کارمزد کجای این محاسبه می‌نشینند؟ در هر بازار دو قیمت هم‌زمان وجود دارد: بالاترین قیمتی که خریدارها پیشنهاد داده‌اند و پایین‌ترین قیمتی که فروشنده‌ها قبول می‌کنند. فاصله این دو را اسپرد می‌گویند. کسی که با سفارش فوری می‌خرد، از قیمت فروشنده‌ها می‌خرد و کسی که فوری می‌فروشد، به قیمت خریدارها می‌فروشد. پس حتی بدون کارمزد، خرید و فروش فوری پشت سر هم کمی هزینه دارد که همان اسپرد است. اسپرد در بازارهای پرحجم کم است و در بازارهای کم‌حجم زیاد. بازار تومانی بیت کوین و تتر معمولا عمق خوبی دارد، اما در کوین‌های کوچک‌تر فاصله خرید و فروش ممکن است قابل توجه باشد. اگر سفارش بزرگ باشد، چند پله از دفتر سفارش را مصرف می‌کند و میانگین قیمت معامله از قیمت نمایش‌داده‌شده دورتر می‌شود. یک راه برای کم کردن هزینه اسپرد، استفاده از سفارش محدود است. در این نوع سفارش قیمت را خودتان تعیین می‌کنید و سفارش در دفتر می‌نشیند تا طرف مقابل پیدا شود. ممکن است پر شدنش کمی طول بکشد، اما معامله با قیمتی انجام می‌شود که از قبل پذیرفته‌اید. کارمزد معامله لایه بعدی است. صرافی‌ها معمولا درصدی از هر معامله را به عنوان کارمزد کم می‌کنند و این درصد ممکن است بر اساس نوع سفارش یا سطح کاربری فرق کند. در بیت‌پین هم مثل بیشتر صرافی‌ها جدول کارمزد جداگانه منتشر شده و بهتر است پیش از معامله نگاهی به آن بیندازید. اگر قرار است دارایی بعد از خرید به کیف پول شخصی منتقل شود، کارمزد برداشت در شبکه بلاکچین هم به هزینه‌ها اضافه می‌شود. فاصله قیمت نمایش‌داده‌شده تا مبلغ نهایی معامله چرا دو صرافی برای یک کوین دو قیمت تومانی نشان می‌دهند؟ با این توضیحات، اختلاف قیمت تومانی بین دو صرافی قابل فهم‌تر می‌شود. اول اینکه نرخ تتر در هر صرافی از بازار خود آن صرافی می‌آید و می‌تواند کمی متفاوت باشد. دوم اینکه بازار تومانی هر کوین در هر صرافی عرضه و تقاضای خودش را دارد. سوم اینکه قیمتی که در فهرست قیمت‌ها نمایش داده می‌شود ممکن است قیمت آخرین معامله باشد، نه قیمتی که همین الان می‌شود با آن خرید. این اختلاف‌ها معمولا کوچک‌اند و آربیتراژگرهای داخلی هم تا حدی آن‌ها را پر می‌کنند، ولی در روزهای پرنوسان بازتر می‌شوند. برای مقایسه درست دو صرافی، بهتر است به جای قیمت آخرین معامله، قیمت خرید و فروش لحظه‌ای را کنار هم بگذارید و کارمزد معامله و برداشت را هم در نظر بگیرید. قیمت‌هایی که در کانال‌ها و سایت‌های اطلاع‌رسانی منتشر می‌شوند هم داستان مشابهی دارند. بعضی از آن‌ها میانگین چند بازار را نشان می‌دهند، بعضی قیمت یک صرافی خاص را و بعضی با چند دقیقه تاخیر به‌روز می‌شوند. این عددها برای دیدن روند کلی مفیدند، اما برای تصمیم درباره یک سفارش مشخص، قیمت معامله‌پذیر همان صرافی که در آن معامله می‌کنید ملاک است. برای کسی که می‌خواهد قیمت تومانی یک کوین را درست بفهمد، چهار قدم کافی است: قیمت تتری کوین را از بازار جهانی یا بازار تتری صرافی ببینید، نرخ لحظه‌ای تتر را کنارش بگذارید، اسپرد بازار تومانی همان کوین را چک کنید و کارمزد را به حساب بیاورید. عددی که از این چهار قدم بیرون می‌آید به مبلغی که در معامله واقعا به دستتان می‌رسد خیلی نزدیک‌تر است تا یک عدد تنها روی تابلوی قیمت.

بانک استاندارد چارترد (Standard Chartered) اعلام کرده است که فعالیت و حجم تراکنش‌های استیبل کوین‌ها همچنان در حال رشد است، حتی با وجود اینکه ارزش کل این بازار متوقف شده است. این موضوع نشان می‌دهد که به‌جای رشد ناشی از عرضه توکن‌های جدید، استیبل کوین‌های موجود با سرعت و دفعات بیشتری در حال دست‌به‌دست شدن و گردش هستند. در گزارشی که به اشتراک گذاشته شد، این بانک اعلام کرد پس از آنکه ارزش بازار استیبل کوین‌ها در سال جاری در محدوده تقریبی ۳۰۹ میلیارد دلار متوقف شد، اکنون انتظار دارد ارزش بازار (Market Cap) این دارایی‌ها تا سال ۲۰۳۰ به ۲ تریلیون دلار برسد که دو سال دیرتر از پیش‌بینی‌های اولیه این بانک محقق خواهد شد. جفری کندریک (Geoffrey Kendrick)، رئیس بخش تحقیقات دارایی‌های دیجیتال در استاندارد چارترد، اظهار داشت که با وجود کاهش سرعت رشد عرضه، استفاده از استیبل کوین‌ها همچنان در حال گسترش است و با متنوع‌تر شدن موارد استفاده، استیبل کوین‌های موجود با دفعات بیشتری میان کاربران جابه‌جا می‌شوند. کندریک چهار بازار متمایز را شناسایی کرده است که هر کدام پویایی رقابتی متفاوتی دارند: استیبل کوین تتر (USDT) بر بازار پس‌انداز در اقتصادهای نوظهور تسلط دارد. استیبل کوین شرکت سرکل (USDC) در بخش پرداخت‌های بازارهای توسعه‌یافته پیشتاز است. توکن‌های USDC و USDe (محصول اتنا) جایگاه قدرتمندی در معاملات بازار کریپتو ایجاد کرده‌اند. همچنین USDC در بازار بسیار کوچک‌ترِ تراکنش‌های میان ایجنت‌های هوش مصنوعی (AI Agents) پیشتاز است. این بانک انتظار دارد شدیدترین رقابت در بخش «پرداخت‌های بازارهای توسعه‌یافته» شکل بگیرد و رقبایی مانند USDG، پروتکل M^0 و شبکه‌های استیبل کوین چندبانکی به دنبال ارائه جایگزین‌هایی برای زیرساخت‌های پرداخت فعلی هستند. به گفته کندریک، نحوه تقسیم سود حاصل از ذخایر استیبل کوین‌ها میان صادرکنندگان و شبکه‌های پرداخت، در نهایت می‌تواند تعیین کند که کدام رقبا سهم بیشتری از بازار را به دست می‌آورند. تغییرات نظارتی و استانداردهای حسابداری در آمریکا می‌تواند نحوه استفاده از استیبل کوین‌ها را شکل دهد بازنگری در پیش‌بینی استاندارد چارترد در شرایطی صورت می‌گیرد که تحولات نظارتی و حسابداری در ایالات متحده می‌تواند بر نحوه استفاده کسب‌وکارها از استیبل کوین‌ها تاثیر بگذارد. از زمان تصویب قانون «GENIUS Act» در سال ۲۰۲۵، نهادهای نظارتی آمریکا قوانینی را برای نحوه انتشار استیبل کوین‌ها، الزامات ذخایر پشتوانه و حفاظت از مصرف‌کنندگان پیشنهاد داده‌اند. برخی از این اقدامات همچنین محدودیت‌های این حمایت‌ها را شفاف کرده‌اند؛ از جمله پیشنهادی از سوی شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) که دارندگان استیبل کوین را از پوشش بیمه سپرده غیرمستقیم (Pass-through Deposit Insurance) مستثنی می‌کند. وزارت خزانه‌داری آمریکا نیز روند اجرای این قانون را پیش برده است. این وزارتخانه در ماه آگوست قوانینی را پیشنهاد داد که انتشار استیبل کوین در ایالات متحده را به صادرکنندگان دارای مجوز فدرال یا ایالتی محدود می‌کند. انتظار می‌رود این الزامات دریافت مجوز از ژانویه ۲۰۲۷ (دی ۱۴۰۵) اجرایی شوند. به‌طور جداگانه، در ماه آگوست، هیئت استانداردهای حسابداری مالی (FASB) که استانداردهای حسابداری آمریکا را تعیین می‌کند، به‌روزرسانی جدیدی را پیشنهاد داد که می‌تواند بر نحوه گزارش‌دهی برخی استیبل کوین‌ها در ترازنامه شرکت‌ها (به‌عنوان معادل نقد) تاثیر بگذارد. شرکت پرداخت بلاکچینی «تمپو» (Tempo) اعلام کرده است که تغییرات پیشنهادی می‌تواند استفاده از استیبل کوین‌ها را برای پرداخت‌ها و تسویه‌حساب‌ها توسط کسب‌وکارها آسان‌تر کند، بدون اینکه پیچیدگی‌های حسابداری اضافی برای آن‌ها ایجاد شود.

مقام بانکداری اروپا (EBA) استیبل‌کوین USDC متعلق به شرکت سرکل (Circle) را در چارچوب قوانین بازارهای دارایی‌های رمزارزی (MiCA) این منطقه، به‌عنوان یک «توکن پول الکترونیکی بااهمیت» طبقه‌بندی کرده است. این نهاد ناظر بانکی روز چهارشنبه در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که طبقه‌بندی به‌عنوان توکن پول الکترونیکی که تنها به ۴۵ پروژه دیگر اعطا شده است، عملاً به این معناست که استیبل‌کوین USDC به‌طور مشترک تحت نظارت مقام بانکداری اروپا (EBA) و نهاد نظارتی فرانسه، یعنی مرجع نظارت احتیاطی و حل‌وفصل (ACPR) قرار خواهد گرفت. این استیبل‌کوین با ارزش بازار ۷۳ میلیارد دلار، پس از تتر (USDt) با ارزش بازار ۱۸۴ میلیارد دلار، دومین استیبل‌کوین بزرگ بازار محسوب می‌شود. طبقه‌بندی در رده «بااهمیت» در حالی صورت می‌گیرد که بسیاری از صادرکنندگان توکن مستقر در اتحادیه اروپا، خواستار ارائه استیبل‌کوین‌های قانون‌گذاری‌شده با پشتوانه دلار آمریکا در این منطقه بوده‌اند. جیمز بنت (James Bennett)، مدیرعامل شرکت Stable Mint، گفت که اگرچه اروپا نمی‌تواند استیبل‌کوین‌های دلاری را نادیده بگیرد یا حذف کند، اما قانون‌گذاران می‌توانند تدابیر حفاظتی و قوانین مربوط به صادرکنندگان آن‌ها را کنترل کنند. الکساندر هوپتنر (Alexander Höptner)، مدیرعامل شرکت AllUnity نیز گفت: برای اینکه شرکت‌های اروپایی بتوانند پرداخت‌های فرامرزی را در سطح جهانی انجام دهند، ارائه تنها یک استیبل‌کوین مبتنی بر یورو کافی نیست. در حالی که مقامات و صادرکنندگان به پذیرش هرچه بیشتر استیبل‌کوین‌های دلاری نزدیک‌تر می‌شوند، سیاست‌گذاران در بانک مرکزی اروپا همچنان در حال بررسی احتمال معرفی «یوروی دیجیتال» هستند. این نهاد اتحادیه اروپا نخستین بار در سال ۲۰۲۰ ایده ارز دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) را مطرح کرد و پتانسیل آن را دارد که پس از نهایی شدن قوانین و اجرای یک برنامه آزمایشی، این ارز را در سال ۲۰۲۹ منتشر کند.