بازار صعودی ارزهای دیجیتال از راه نرسید و یکی دیگر از صرافی‌های باسابقه، یعنی کوینکس (CoinEx)، تعطیل شد. چند روز پیش، کوینکس رسماً اعلام کرد که تحت تأثیر رکود طولانی‌مدت در بازار ارزهای دیجیتال، کاهش شدید حجم معاملات و نقدینگی در کل صنعت و افزایش مداوم الزامات نظارتی و هزینه‌های انطباق، تصمیم به توقف فعالیت‌های خود گرفته است و از ۱۵ سپتامبر وارد یک روند تعطیلی منظم خواهد شد. برخلاف پلتفرم‌هایی مانند FTX که به دلیل شکاف‌های مالی به طور ناگهانی فروپاشیدند، کوینکس این بار اعلام ورشکستگی نکرده و با ناتوانی در بازپرداخت یا تعلیق برداشت‌ها نیز مواجه نشده است. بر اساس آخرین داده‌های عمومی، ارزش بازار کل دارایی‌های کیف پول کوینکس حدود ۴۳۰ میلیون دلار است، نسبت ذخایر برای ارزهای اصلی همگی بیش از ۱۰۰ درصد است و دارایی‌های کاربران به طور کامل توسط ذخایر پشتیبانی می‌شوند: بر اساس برنامه‌ریزی انجام شده، طرح خروج دقیق کوینکس به شرح زیر است: ۱۵ سپتامبر: توقف ثبت‌نام کاربران جدید؛ توقف پرداخت کمیسیون‌های ارجاع و توزیع پاداش‌ها؛ قراردادها (Contracts) وارد حالت فقط کاهش (Reduce-Only) می‌شوند؛ بخش‌های فیات، اهرم، وام‌دهی، مدیریت ثروت، استیکینگ و معاملات استراتژیک دیگر سفارش یا اشتراک جدیدی نمی‌پذیرند. ۲۲ سپتامبر: توقف تمامی کسب‌وکارهای غیر-اسپات؛ توقف واریزهای روی شبکه (زمان واریزهای CET می‌تواند تا ۲۹ سپتامبر تمدید شود). ۲۹ سپتامبر: توقف تمامی معاملات اسپات؛ پردازش دارایی‌های غیر تتر (non-USDT) آغاز می‌شود؛ توکن‌های CET باقی‌مانده در حساب کاربران به طور خودکار با قیمت ۰.۰۰۵ تتر به ازای هر CET و به مقدار نامحدود بازخرید می‌شوند (در بازه زمانی قبلی، کاربران می‌توانستند به صورت دستی و با کارمزد صفر آنها را بفروشند)؛ کوینکس اسمارت چین (CSC) و وان‌سواپ (OneSwap) به فعالیت خود پایان می‌دهند. ۲۲ دسامبر: کانال‌های برداشت بسته می‌شوند و پلتفرم معاملاتی رسماً به فعالیت خود پایان می‌دهد. پس از نه سال فعالیت، مقاومت کوینکس در برابر دعاوی نظارتی و حملات هکرها کوینکس در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۷ توسط یانگ هایپو (Yang Haipo)، بنیان‌گذار استخر استخراج ViaBTC، راه‌اندازی شد. در روزهای اولیه، این پلتفرم تحت تأثیر پیشینه تجاری ViaBTC، پیوند نزدیکی با اکوسیستم بیت‌کوین کش (BCH) داشت و بعداً با لیست کردن تعداد زیادی از کوین‌های با ارزش بازار کوچک و متوسط و کوین‌های خاص، بازار خود را گسترش داد و به تدریج به یک صرافی جامع برای خدمت‌رسانی به کاربران جهانی تبدیل شد. بر اساس داده‌هایی که پیش‌تر از سوی کوینکس منتشر شده بود، این پلتفرم بیش از ۱۰ میلیون کاربر جذب کرده است، بیش از ۲۰۰ کشور و منطقه را پوشش می‌دهد و از بیش از ۱۰۰۰ دارایی دیجیتال پشتیبانی می‌کند. علاوه بر معاملات اسپات، کوینکس به تدریج خدمات قراردادها، اهرم، وام‌دهی، مدیریت ثروت و استیکینگ را راه‌اندازی کرد و محصولات اکوسیستمی مانند زنجیره هوشمند کوینکس (CoinEx Smart Chain) و وان‌سواپ (OneSwap) را پیرامون توکن پلتفرم خود یعنی CET ایجاد کرد. با این حال، در طول گسترش جهانی خود، بارها با مشکلات نظارتی و امنیتی مواجه شد. در فوریه ۲۰۲۳، دفتر دادستان کل نیویورک از کوینکس شکایت کرد و مدعی شد که این صرافی به عنوان کارگزار-معامله‌گر اوراق بهادار و کالا ثبت نشده است، در حالی که همچنان به کاربران محلی خدمات ارائه می‌دهد. در ژوئن همان سال، کوینکس موافقت کرد که حدود ۱.۸ میلیون دلار جریمه و بازپرداخت بپردازد و از بازار ایالات متحده خارج شود. سه ماه بعد، کوینکس جدی‌ترین حادثه امنیتی خود از زمان تأسیس را تجربه کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳، انتقالات غیرعادی در چندین کیف پول گرم (Hot wallet) این پلتفرم رخ داد که در نهایت منجر به خسارتی حدود ۷۰ میلیون دلار شد. بر اساس جریان وجوه، چندین شرکت امنیتیِ بلاکچین تشخیص دادند که مهاجم به احتمال زیاد گروه هکری لازاروس (Lazarus) متعلق به کره شمالی بوده است. کوینکس بلافاصله واریزها و برداشت‌ها را به حالت تعلیق درآورد، سیستم کیف پول خود را بازسازی کرد و قول داد که پلتفرم تمام خسارات را بدون تأثیر بر بازپرداخت دارایی‌های کاربران متحمل خواهد شد. حدود یک هفته بعد، این پلتفرم به تدریج خدمات واریز و برداشت را از سر گرفت. کوینکس از دعاوی حقوقی و حملات هکرها جان سالم به در برد، اما در نهایت تصمیم گرفت در سایه کاهش حجم معاملات بازار و نقدینگی و افزایش مداوم هزینه‌های انطباق با قوانین، از بازار خارج شود. یانگ هایپو اعتراف کرد که پس از نه سال فعالیت، کوینکس هنوز به آن صرافی پیشرو در صنعتی که او امیدوار بود تبدیل نشده است و اینکه «تحمل ریسک نامحدود برای درآمد محدود، دیگر یک انتخاب منطقی نیست.» یانگ هایپو همچنین به فروش کوینکس فکر کرده بود، اما در نهایت منصرف شد. او معتقد بود که کاربران بر اساس اعتماد به پلتفرم و شخص او دارایی‌های خود را به کوینکس سپرده‌اند و انتقال این اعتماد به یک خریدار جدید راه درستی برای پایان دادن به کارها نخواهد بود. بنابراین، کوینکس تصمیم گرفت در حالی که دارایی‌ها هنوز به طور کامل قابل برداشت هستند، به طور منظم تعطیل شود و تاریخ رسمی تعطیلی را ۲۲ دسامبر ۲۰۲۶، دقیقاً نه سال پس از راه‌اندازی پلتفرم، تعیین کرد. توقف فعالیت‌های کوینکس به این معنا نیست که همه کسب‌وکارهای تحت مدیریت یانگ هایپو به پایان رسیده‌اند. طبق اطلاعیه رسمی، عملیاتی که به طور همزمان متوقف می‌شوند عمدتاً آنهایی هستند که پیرامون صرافی کوینکس ساخته شده‌اند، از جمله کوینکس اسمارت چین و وان‌سواپ. کیف پول کوینکس (CoinEx Wallet) و کوینکس ولت (CoinEx Vault) برای کاربران نهادی به فعالیت خود ادامه خواهند داد و مستقیماً تحت تأثیر تعطیلی پلتفرم معاملاتی قرار نمی‌گیرند. علاوه بر این، استخر استخراج ViaBTC که توسط یانگ هایپو تأسیس شده است، هیچ تغییری در کسب‌وکار خود اعلام نکرده است. در صنعت ارزهای دیجیتال که فروپاشی صرافی‌ها اغلب با اختلاس، هجوم برای خروج سرمایه و تلاش‌های طولانی‌مدت برای بازیابی همراه است، کوینکس حداقل یک خروج شرافتمندانه و نادر را انتخاب کرد: فراری در کار نیست، شرکت به صورت پوسته فروخته نشد و فعالیت‌ها داوطلبانه در حالی متوقف شد که پلتفرم هنوز قادر به بازپرداخت دارایی‌های کاربران است. همانطور که یانگ هایپو در نامه سرگشاده خود گفت: یک پایان تمیز، پایان درستی است. از وجوه سرقت شده بای‌بیت (Bybit) تا بانک مرکزی ایران؛ پای کوینکس به تحقیقات مرتبط با تحریم‌ها کشیده شد اطلاعیه کوینکس تعطیلی را به شرایط بازار، نقدینگی و هزینه‌های انطباق با قوانین نسبت داد، اما تحقیقاتی پیرامون جابجایی وجوه که پیش‌تر اتفاق افتاده بود نیز «ریسک نامحدودی» را که این صرافی با آن مواجه بود، ملموس‌تر کرد. در فوریه ۲۰۲۵، گروه هکری لازاروس کره شمالی حدود ۴۰۰ هزار اتریوم (ETH) از صرافی بای‌بیت به سرقت برد که در آن زمان حدود ۱.۵ میلیارد دلار ارزش داشت. در ژوئن ۲۰۲۶، وال استریت ژورنال گزارش داد که محققان در حین ردیابی دارایی‌های سرقت شده دریافتند که بخشی از وجوه وارد دو کیف پول تحت کنترل بانک مرکزی ایران شده و پس از عبور از چندین لایه آدرس، در نهایت بخشی از آن به کوینکس سرازیر شده است. روابط کوینکس با بازار کریپتوی ایران بسیار فراتر از این تراکنش خاص است. بر اساس داده‌های TRM Labs، از سال ۲۰۱۸، جریان وجوه بین کوینکس و بزرگترین صرافی ایران، نوبیتکس (Nobitex)، از ۲.۷ میلیارد دلار فراتر رفته است. تنها در سال ۲۰۲۵، جریان پول بین دو طرف به ۷۶۳ میلیون دلار رسید که کوینکس را به بزرگترین طرف حساب خارجی نوبیتکس یعنی حدود ۹ برابر بزرگتر از دومین طرف حساب تبدیل کرد. طی هفت سال گذشته، مجموع جریان وجوه بین کوینکس و بیش از ۶۰ نهاد مرتبط با ایران از ۳.۸۴ میلیارد دلار فراتر رفته است. کوینکس همکاری تجاری با دولت ایران یا بانک مرکزی ایران را تکذیب کرد و گفت که پیش از این دسترسی کاربران ایرانی را محدود کرده و بررسی داخلی درباره تراکنش‌های مربوط به وجوه به سرقت رفته از Bybit را انجام خواهد داد. در حال حاضر هیچ مدرک مستقیمی وجود ندارد که ثابت کند کوینکس عمداً به پولشویی کمک کرده است و همچنین نمی‌توان تأیید کرد که این تحقیقات مستقیماً منجر به تعطیلی پلتفرم شده است. اما برای یک صرافی متوسط که درآمد و نقدینگی آن در حال کاهش است، ارتباط همزمان با هکرهای کره شمالی، بانک مرکزی ایران و تحریم‌های ایالات متحده به وضوح ابهام و هزینه‌های قانونی برای ادامه فعالیت را بیش از پیش افزایش داد. آنچه یانگ هایپو «تحمل ریسک نامحدود برای درآمد محدود» نامید، صرفاً مرثیه‌ای برای یک بازار راکد نیست. فضای بقا برای صرافی‌های کوچک و متوسط در حال تنگ شدن است خروج کوینکس به کاهش کلی توجه به بازار ارزهای دیجیتال مرتبط است. در گذشته، افزایش قیمت ارزها و اثرات خلق ثروت می‌توانست به طور مداوم کاربران جدید را جذب کند، اما امروزه توجه سرمایه‌گذاران بیشتر به سمت حوزه‌های داغی مانند هوش مصنوعی (AI) معطوف شده است. اگرچه بازار کریپتو هنوز بخش‌هایی از فعالیت را در خود دارد، اما کاربران جدید کمتری وجود دارند که واقعاً مایل به معامله طولانی‌مدت و ماندن در بازار باشند. دورانی که صرافی‌ها با تکیه بر کاربران جدید رشد می‌کردند، به پایان رسیده است. همزمان، رقابت در صنعت صرافی‌ها به طور فزاینده‌ای در سطوح بالا (صرافی‌های برتر) متمرکز می‌شود. معاملات اسپات، قراردادها، مدیریت ثروت و سایر کسب‌وکارها مدت‌ها پیش موانع ورود دشوار خود را از دست داده‌اند. حتی اگر صرافی‌های کوچک و متوسط مجموعه کاملی از ویژگی‌ها را ارائه دهند، باز هم رقابت با صرافی‌های بزرگ در زمینه نقدینگی، اعتبار برند، سرمایه‌گذاری امنیتی و مقیاس کاربر برای آن‌ها دشوار است؛ و اگر سعی کنند نقاط رشد جدیدی را از طریق نوآوری پیدا کنند، تولید مداوم محصولاتی که قادر به تغییر انتخاب کاربران باشند کار سختی است. مهم‌تر از آن، صرافی‌های برتر محدود به کسب‌وکارهای معاملاتی سنتی نمانده‌اند. مسیرهای جدیدی مانند کیف پول‌های آنچین (On-chain)، صرافی‌های غیرمتمرکز (DEXها)، توکنیزه‌کردن سهام و بازارهای پیش‌بینی به تدریج در سبد محصولات صرافی‌های بزرگ گنجانده می‌شوند. فرصت‌های خاص بازار که ممکن بود در ابتدا به پلتفرم‌های کوچک‌تر تعلق داشته باشند نیز به سرعت توسط پلتفرم‌های پیشرو با استفاده از سرمایه، ترافیک و منابع فراوان تصاحب می‌شوند. برای کوینکس، علاوه بر این فشارهای درون‌صنعتی، تحقیقات پیشین در مورد وجوه سرقت شده بای‌بیت، بانک مرکزی ایران و وجوه مرتبط با تحریم‌ها، ابهام در ادامه فعالیت را بیش از پیش افزایش داد. از بُعد خارجی، کاربران جدید کافی وجود ندارد؛ از بُعد داخلی، گرفتن سهم بازار از صرافی‌های بزرگ دشوار است. فضای بقا برای صرافی‌های کوچک و متوسط بیش از پیش در حال فشرده شدن است. برای کوینکس، بازدهی ادامه فعالیت دیگر نمی‌توانست هزینه‌ها و ریسک‌های فزاینده را پوشش دهد و در عوض، تعطیلی داوطلبانه به واقع‌بینانه‌ترین انتخاب تبدیل شد.

تصور کنید برای خرید سکه طلا به بازار رفته‌اید. فروشنده دو سکه تمام بهار آزادی را مقابلتان می‌گذارد؛ یکی بانکی و دیگری غیربانکی. سکه دوم ارزان‌تر است و از نظر ظاهری هم تفاوت چندانی با اولی ندارد. شاید با خودتان بگویید چرا باید برای سکه‌ای که شبیه همان سکه است، پول بیشتری بپردازید؟ پاسخ این سؤال فقط به وزن و عیار طلا مربوط نمی‌شود. سکه بانکی و غیربانکی ممکن است از نظر مقدار طلای به‌کاررفته تفاوت چندانی نداشته باشند، اما اعتبار محل ضرب، کیفیت ساخت و شرایط فروش آن‌ها یکسان نیست. اگر قصد خرید سکه دارید، باید بدانید این دو نوع سکه چه تفاوتی دارند، چطور می‌توان آن‌ها را از هم تشخیص داد و چرا نباید صرفاً به ظاهر یا بسته‌بندی سکه اعتماد کنید. در این مقاله از میهن بلاکچین این موارد را بررسی می‌کنیم. سکه بانکی چیست و سکه غیربانکی چه معنایی دارد؟ در بازار طلای ایران، وقتی از سکه بانکی صحبت می‌کنیم، منظور سکه‌ای است که توسط بانک مرکزی ضرب شده باشد. تمام‌سکه، نیم‌سکه، ربع‌سکه و سکه یک‌گرمی از جمله انواع سکه‌های رسمی طلا هستند که در بازار معامله می‌شوند.  در مقابل، سکه غیربانکی به سکه‌ای گفته می‌شود که خارج از ضرابخانه بانک مرکزی تولید شده است. این عنوان به‌تنهایی به معنای تقلبی بودن سکه نیست. برای مثال، ممکن است یک کارگاه طلاسازی سکه‌ای از طلای واقعی با وزن و عیار مشخص تولید کند؛ اما این محصول به دلیل محل تولید، سکه بانکی محسوب نمی‌شود. انواع سکه بانکی در بازار ایران سکه‌های رسمی طلا در چند اندازه مختلف عرضه می‌شوند. مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: تمام‌سکه بهار آزادی: سکه‌ای با وزن حدود ۸.۱۳۳ گرم. نیم‌سکه بهار آزادی: سکه‌ای با وزن حدود ۴.۰۶۶ گرم. ربع‌سکه بهار آزادی: سکه‌ای با وزن حدود ۲.۰۳۳ گرم. سکه یک‌گرمی: سکه‌ای با وزن یک گرم که برای خرید در مبالغ پایین‌تر نیز مورد توجه قرار می‌گیرد. تمام‌سکه بهار آزادی نیز دو طرح شناخته‌شده دارد: طرح قدیم که از سال ۱۳۵۸ با تصویرهای مربوط به حضرت علی (ع) و بارگاه امام رضا (ع) ضرب شد و طرح جدید یا امامی که از سال ۱۳۷۰ با تصویر امام خمینی (ره) روی یک طرف سکه عرضه شده است.  تفاوت سکه بانکی و غیربانکی چیست؟ مهم‌ترین تفاوت این دو نوع سکه به محل ضرب آن‌ها برمی‌گردد؛ اما این تفاوت می‌تواند روی چند ویژگی دیگر هم اثر بگذارد. ویژگیسکه بانکیسکه غیربانکیمحل ضرببانک مرکزیکارگاه یا تولیدکننده غیربانکیوزن و عیارمطابق مشخصات رسمی همان نوع سکهبسته به محصول و سازنده متفاوت استکیفیت ضرببر اساس نمونه و مشخصات رسمیبسته به کیفیت ساخت متفاوت استاعتبار در بازارمعمولاً در معاملات سکه شناخته‌شده‌تر استبه سازنده، مشخصات و پذیرش خریدار بستگی داردقیمتتحت تأثیر ارزش طلا و شرایط بازار سکهبه وزن، عیار، کیفیت و شرایط فروش بستگی داردتشخیص اصالتنیازمند بررسی سکه و منشأ آننیازمند بررسی مشخصات و عیار نکته‌ای که باید به آن توجه کنید این است که سکه غیربانکی الزاماً طلای کم‌عیار یا تقلبی نیست؛ اما صرف اعلام وزن و عیار هم آن را به سکه بانکی تبدیل نمی‌کند. بیشتر بخوانید: حباب طلا چیست؟ نحوه محاسبه حباب طلا و تفسیر آن چطور سکه بانکی را از غیربانکی تشخیص دهیم؟ شاید در نگاه اول تصور کنید کافی است سکه را از نظر رنگ، وزن یا شکل بررسی کنید تا نوع آن مشخص شود. این موارد می‌توانند سرنخ‌هایی به شما بدهند، اما هیچ‌کدام به‌تنهایی برای تأیید اصالت کافی نیستند. طرح و نوشته‌های روی سکه را بررسی کنید سکه‌های رسمی بهار آزادی طرح و نوشته‌های مشخصی دارند. برای مثال، روی سکه‌های طرح جدید تصویر امام خمینی و سال ضرب درج شده و طرف دیگر آن تصویر بارگاه امام رضا، عبارت «بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران» و «بهار آزادی» دیده می‌شود. هنگام بررسی سکه، به وضوح نوشته‌ها، جزئیات تصویر و کیفیت حکاکی توجه کنید. نوشته‌های ناخوانا، جزئیات نامنظم یا تفاوت‌های آشکار با نمونه معتبر می‌توانند نشانه‌ای برای بررسی بیشتر باشند. بااین‌حال، حکاکی دقیق هم به‌تنهایی اصالت سکه را ثابت نمی‌کند؛ چون ممکن است نمونه‌های غیربانکی یا تقلبی از نظر ظاهری شباهت زیادی به سکه اصلی داشته باشند. وزن سکه را با مشخصات رسمی مقایسه کنید وزن یکی از مهم‌ترین مشخصات فنی سکه است که بالاتر آن را توضیح دادیم. این اعداد به سکه‌های رسمی بهار آزادی مربوط‌اند و نباید آن‌ها را برای هر نوع سکه طلا به کار برد.  اگر سکه‌ای با عنوان تمام‌سکه بهار آزادی خریداری می‌کنید اما وزن آن با مشخصات رسمی اختلاف قابل‌توجهی دارد، از خرید آن دست بکشید. البته وزن مناسب به‌تنهایی اصالت را اثبات نمی‌کند؛ ممکن است یک سکه غیربانکی هم وزنی نزدیک به نمونه رسمی داشته باشد. به عیار طلا توجه کنید سکه‌های رسمی بهار آزادی با عیار ۹۰۰ از هزار ضرب می‌شوند؛ یعنی ۹۰ درصد وزن آن‌ها طلای خالص و باقی آن فلزات آلیاژی است. این عیار در مقیاس ۲۴ عیار معادل ۲۱.۶ عیار است.  در سکه‌های غیربانکی، عیار می‌تواند بسته به محصول متفاوت باشد. بنابراین اگر فروشنده ادعا می‌کند سکه غیربانکی او عیار مشخصی دارد، این ادعا باید با بررسی معتبر قابل تأیید باشد. تشخیص دقیق عیار از روی رنگ یا ظاهر سکه ممکن نیست. اگر درباره عیار تردید دارید، از فروشنده بخواهید امکان بررسی تخصصی آن را فراهم کند. قطر و شکل سکه را بررسی کنید قطر سکه نیز یکی از مشخصات فنی آن است. برای مثال، قطر تمام‌سکه بهار آزادی حدود ۲۲ میلی‌متر، نیم‌سکه ۱۹ میلی‌متر و ربع‌سکه حدود ۱۶ میلی‌متر است. کیفیت لبه‌ها و کنگره‌های سکه را ببینید لبه‌های سکه‌های رسمی به‌صورت منظم و کنگره‌دار ساخته می‌شوند. هنگام بررسی، به نظم کنگره‌ها و کیفیت ضرب در اطراف سکه توجه کنید. اگر کنگره‌ها نامنظم باشند یا لبه‌ها آثار غیرعادی از ساخت داشته باشند، بهتر است سکه را پیش از خرید به کارشناس نشان دهید.  به رنگ و صدای سکه اعتماد نکنید گاهی گفته می‌شود سکه بانکی رنگ مشخصی دارد یا هنگام برخورد با سطح سخت، صدای خاصی تولید می‌کند. این روش‌ها برای خریدار عادی قابل اتکا نیستند؛ چراکه رنگ و صدا می‌توانند تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار بگیرند و نمونه‌های غیربانکی نیز ممکن است از نظر ظاهری یا صوتی شبیه سکه رسمی باشند. به‌خصوص از انداختن یا ضربه زدن به سکه برای بررسی صدا خودداری کنید؛ این کار ممکن است به سکه آسیب بزند و اطلاعات قابل‌اعتمادی هم در اختیار شما قرار ندهد. بسته‌بندی و وکیوم را نشانه قطعی اصالت ندانید بعضی سکه‌ها در بسته‌بندی‌های پلاستیکی یا وکیوم عرضه می‌شوند. روی این بسته‌بندی‌ها ممکن است نام فروشنده، شماره تماس یا اطلاعات دیگری درج شده باشد. اما وکیوم شدن سکه به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که سکه حتماً بانکی یا اصل است. بسته‌بندی را می‌توان تعویض کرد و حتی سکه‌های غیربانکی هم ممکن است در بسته‌بندی‌های مرتب و مشابه عرضه شوند. آیا می‌توان سکه بانکی و غیربانکی را فقط از روی ظاهر تشخیص داد؟ پاسخ کوتاه این است: خیر، نه با اطمینان کافی. وزن، عیار، قطر، طرح و کیفیت ضرب، همگی اطلاعات مفیدی هستند؛ اما برای تشخیص قطعی باید مجموعه این مشخصات بررسی شود. به‌ویژه در مواردی که سکه غیربانکی از نظر ظاهری شبیه نمونه رسمی ساخته شده، تشخیص برای افراد غیرمتخصص دشوار است.  بنابراین، اگر قصد خرید سکه با مبلغ قابل‌توجهی دارید، بهتر است از فروشنده معتبر خرید کنید، فاکتور بگیرید و در صورت وجود هرگونه تردید، از فردی مجرب برای بررسی اصالت کمک بگیرید. چرا قیمت سکه بانکی و غیربانکی متفاوت است؟ اختلاف قیمت این دو نوع سکه می‌تواند به چند عامل مربوط باشد: اعتبار و پذیرش در بازار: سکه بانکی به دلیل ضرب رسمی و شناخته‌شده بودن، معمولاً در معاملات بازار سکه پذیرفته‌شده‌تر است. سکه غیربانکی ممکن است برای فروش به بررسی بیشتری نیاز داشته باشد یا با شرایط متفاوتی خریداری شود. وزن و عیار: اگر سکه غیربانکی وزن یا عیار کمتری از نمونه رسمی داشته باشد، ارزش طلای آن نیز کمتر خواهد بود. در مقابل، اگر وزن و عیار آن یکسان باشد، اختلاف قیمت لزوماً از مقدار طلای به‌کاررفته ناشی نمی‌شود. کیفیت ساخت و هزینه تولید: هزینه ساخت و کیفیت ضرب می‌تواند در قیمت بعضی محصولات غیربانکی نقش داشته باشد. عرضه و تقاضا: قیمت سکه در بازار فقط بر اساس طلای موجود در آن تعیین نمی‌شود. شرایط عرضه و تقاضا و فاصله قیمت بازار با ارزش ذاتی طلا نیز می‌توانند بر قیمت معامله اثر بگذارند. به همین دلایل، نمی‌توان یک درصد ثابت و همیشگی برای اختلاف قیمت سکه بانکی و غیربانکی اعلام کرد.  هنگام خرید سکه بانکی یا غیربانکی چه نکاتی را رعایت کنیم؟ پیش از پرداخت پول، این چند مورد را بررسی کنید: نوع سکه را دقیق مشخص کنید. از فروشنده بخواهید بانکی یا غیربانکی بودن سکه را روشن کند. وزن و مشخصات اعلام‌شده را بررسی کنید. درباره عیار و امکان تایید آن سؤال کنید. صرفاً به رنگ، صدای سکه یا بسته‌بندی اعتماد نکنید. فاکتور معتبر با مشخصات روشن فروشنده و سکه دریافت کنید. اگر سکه از نظر اصالت یا مشخصات ابهام دارد، پیش از خرید آن را به کارشناس نشان دهید. مهم‌ترین نکته این است که ارزان‌تر بودن یک سکه به‌تنهایی به معنای معامله بهتر نیست. باید بدانید دقیقاً چه محصولی می‌خرید و آیا هنگام فروش، خریدار بعدی آن را با چه شرایطی می‌پذیرد. بیشتر بخوانید: طلای آب‌شده، دست‌دوم یا سکه؟ کدام سود بیشتری دارد؟ سخن نهایی تفاوت سکه بانکی و غیربانکی فقط در یک اسم خلاصه نمی‌شود. محل ضرب، وزن، عیار، کیفیت ساخت و شرایط فروش، همگی می‌توانند در ارزش و پذیرش سکه نقش داشته باشند. از طرف دیگر، سکه غیربانکی لزوماً تقلبی نیست و سکه‌ای که ظاهر مناسبی دارد هم الزاماً بانکی محسوب نمی‌شود. اگر قصد خرید سکه دارید، پیش از هر چیز مشخص کنید چه نوع سکه‌ای می‌خرید و فروشنده چه مشخصاتی را برای آن تضمین می‌کند. وزن و عیار را بررسی کنید، فاکتور بگیرید و در صورت تردید از کارشناس کمک بخواهید. سوالات متداول سکه بانکی و غیربانکی چه تفاوتی دارند؟سکه بانکی توسط بانک مرکزی ضرب می‌شود؛ اما سکه غیربانکی خارج از ضرابخانه بانک مرکزی تولید شده است. تفاوت این دو ممکن است علاوه بر محل ضرب، در وزن، عیار، کیفیت ساخت و شرایط فروش نیز دیده شود.آیا سکه غیربانکی تقلبی است؟خیر. غیربانکی بودن الزاماً به معنای تقلبی بودن نیست. ممکن است سکه‌ای خارج از بانک مرکزی و از طلای واقعی ساخته شده باشد.آیا سکه بانکی همیشه وزن و عیار مشخصی دارد؟سکه‌های رسمی بهار آزادی دارای مشخصات استاندارد هستند. برای مثال، تمام‌سکه بهار آزادی حدود ۸.۱۳۳ گرم وزن و عیار ۹۰۰ از هزار دارد. آیا سکه بانکی و غیربانکی از نظر ظاهری قابل تشخیص هستند؟گاهی تفاوت‌هایی در طرح، کیفیت حکاکی، لبه‌ها یا ابعاد دیده می‌شود؛ اما این نشانه‌ها برای تشخیص قطعی کافی نیستند. آیا سکه بانکی همیشه گران‌تر از سکه غیربانکی است؟نه لزوماً. قیمت به وزن، عیار، شرایط بازار و میزان پذیرش سکه در معاملات بستگی دارد. برای مقایسه باید مشخصات هر دو سکه و شرایط خریدوفروش آن‌ها را بررسی کرد.آیا وکیوم سکه، بانکی بودن آن را ثابت می‌کند؟خیر. بسته‌بندی به‌تنهایی اصالت یا محل ضرب سکه را ثابت نمی‌کند. بهتر است علاوه بر بسته‌بندی، خود سکه و مشخصات آن نیز بررسی شوند.سکه غیربانکی بهتر است یا طلای آبشده؟سکه غیربانکی (یا سکه متفرقه) از نظر نداشتن اجرت ساخت بالا مشابه طلای آب شده است، اما به دلیل داشتن حباب قیمتی و شکل ظاهری با آن تفاوت دارد.

وزارت خزانه‌داری ایالات متحده، بیت‌بانک را تحریم کرد و از این صرافی ایرانی به عنوان بستری نام برد که بیت‌کوین‌های پرداختیِ شرکت‌های کشتیرانی برای عبور امن از تنگه هرمز را جابه‌جا می‌کرده است. به گفته دفتر کنترل دارایی‌های خارجی (OFAC)، از ماه ژوئن تاکنون «اداره خدمات دریایی امن هرمز» از بیت‌بانک برای انتقال پرداخت‌های جمع‌آوری‌شده به ایران استفاده کرده است. این اداره همان نهادی است که برای حق ترانزیت از کشتی‌ها بیت‌کوین دریافت می‌کرد؛ طرحی که خزانه‌داری در ماه ژوئیه آن را مورد تحریم قرار داد. در توییت ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ وزارت خزانه‌داری آمریکا آمده است: امروز، به عنوان بخشی از عملیات طرد اقتصادی (Economic Outcast)، دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری (OFAC) اجزای کلیدی زیرساخت‌های دور زدن تحریم‌های ایران مبتنی بر دارایی‌های دیجیتال را تحریم کرد. از جمله اهداف این تحریم‌ها می‌توان به صرافی بیت‌بانک اشاره کرد... خزانه‌داری می‌گوید بین ماه‌های ژوئن و ژوئیه، از بیت‌بانک برای انتقال «معادل صدها میلیون دلار بیت‌کوین» استفاده شده است. بیت‌بانک تحت کنترل بابک زنجانی است؛ یک سرمایه‌دار ایرانی که اوفک در ماه ژانویه او را تحریم کرد. وی که در سال ۲۰۱۶ به دلیل اختلاس از شرکت ملی نفت ایران به اعدام محکوم شده بود، در سال ۲۰۲۴ با تخفیف مجازات روبه‌رو شد و سال گذشته با حمایت از پروژه‌های مرتبط دوباره در صحنه ظاهر شد. خزانه‌داری می‌گوید او حداقل از سال ۲۰۲۴ در حساب‌های شبکه‌های اجتماعی خود در حال تبلیغ بیت‌بانک بوده است. چهار تحریم دیگر این اقدام همچنین شامل شرکت تجارت الکترونیک پیشتاز سیمرغ (Pishtaz Simorgh Electronic Trade Company) می‌شود که نرم‌افزار بیت‌بانک را توسعه داده است. این شرکت یکی از زیرمجموعه‌های گروه ارزش‌آفرینی دات وان (Dot One Value Creation Group) است که پیش‌تر تحریم شده بود. علاوه بر این شرکت، سه مدیر ارشد دات وان به نام‌های: حسین علی ذاکر حسین، محمد مهدی ذاکر حسین و سید عادل حیدری نیز تحریم شده‌اند. وزارت خزانه‌داری نفر اول (حسین علی ذاکرحسین) را به عنوان فردی که در بیشتر اقدامات بابک زنجانی برای دور زدن تحریم‌ها (از جمله صادرات نفت) دخیل بوده توصیف کرده و می‌گوید او واسطه‌گری تراکنش‌های مربوط به دارایی‌های دیجیتالی را بر عهده داشته که در نهایت به دست ایران رسیده است. هر پنج مورد تحت «فرمان اجرایی ۱۳۹۰۲» تحریم شده‌اند؛ فرمانی که دولت آمریکا در ماه اوت آن را تمدید کرد تا هر فردی را که در بخش دارایی‌های دیجیتال ایران فعالیت می‌کند در بر بگیرد. خزانه‌داری از همین مجوز استفاده کرده تا شبکه افراد و نهادهای درگیر را شناسایی کرده و صرافی‌های رمزارزی را که برای پولشویی وجوه ایران استفاده می‌شدند، تحریم کند. اسکات بسنت (Scott Bessent)، وزیر خزانه‌داری آمریکا گفت: تلاش‌ها برای تامین مالی ایران با استفاده از ارزهای دیجیتال، از دسترس اوفک خارج نیست. اگر از ایران حمایت کنید، وزارت خزانه‌داری شما را تحریم خواهد کرد. این تحریم‌ها زیر مجموعه عملیات «طرد اقتصادی» قرار می‌گیرند؛ کمپینی که بسنت در ۲۴ اوت آن را اعلام کرد و نام آن را روز-دی اقتصادی (Economic D-Day) گذاشت. خزانه‌داری می‌گوید هدف این کارزار، قطع آخرین شریان‌های اقتصادی باقی‌مانده ایران با کمک اتحادیه اروپا، بریتانیا و شرکای کشورهای حاشیه خلیج فارس است. دارایی‌های متعلق به این پنج فرد و نهاد در ایالات متحده مسدود می‌شود. همچنین دارایی شرکت‌هایی که نیمی یا بیش از نیمی از آن‌ها متعلق به افراد و نهادهای تحریم شده باشد نیز مسدود شده و شرکت‌های غیرآمریکایی که با آن‌ها معامله کنند در معرض خطر تحریم‌های ثانویه قرار خواهند گرفت.

بزرگ‌ترین آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی ناگهان خواستار کاهش سرعت توسعه شده‌اند. آیا دلیل این امر این است که خطرات هوش مصنوعی در حال رسیدن به این فناوری هستند یا اینکه توجیه اقتصادی این رقابت دشوارتر شده است؟ سال‌هاست که ویژگی بارز رقابت در حوزه هوش مصنوعی، «سرعت» بوده است. مدل بزرگ‌تری بسازید. هزینه بیشتری برای پردازش صرف کنید. آن را منتشر کنید. این چرخه را با کمترین توجه به ناشناخته‌های مجهول تکرار کنید. میانگین p/doom (احتمال اینکه هوش مصنوعی در نهایت به شکلی فاجعه‌بار از کنترل خارج شود) در میان محققان هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۴ بین ۱۵ تا ۲۰ درصد تخمین زده می‌شد. یک سال بعد، داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک (Anthropic)، این نگرانی را افزایش داد و گفت معتقد است ۲۵ درصد احتمال دارد که اوضاع خیلی خیلی بد پیش برود. حتی در سال ۲۰۱۴، ایلان ماسک، رئیس xAI هشدار داده بود: ما باید در مورد هوش مصنوعی بسیار مراقب باشیم. این فناوری احتمالا از سلاح‌های هسته‌ای خطرناک‌تر است. و سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI در سال ۲۰۱۵ اعتراف کرد که هوش مصنوعی «احتمالاً، به احتمال زیاد، تا حدودی منجر به پایان جهان خواهد شد»، اما در این میان، شرکت‌های بزرگی ایجاد خواهند شد. با توجه به اینکه شانس زنده ماندن در بازی رولت روسی بهتر از این آمار است، هر کسی که حتی علاقه‌ای گذرا به این موضوع داشته باشد، مدتی است که احساس نگرانی عمیقی در درون خود دارد. پس چه چیزی تغییر کرده است؟ چرا شرکت‌هایی که این رقابت را هدایت می‌کنند، ناگهان می‌خواهند ترمز را بکشند؟ این همان اتفاقی است که در آخر هفته رخ داد و آمودی مقاله‌ای منتشر کرد و خواستار آن شد که توسعه هوش مصنوعی پیشرفته کنترل‌شده و با سرعت پایین‌تر انجام شود. او هشدار داد که قابلیت‌های هوش مصنوعی سریع‌تر از توانایی صنعت برای درک و کنترل آن‌ها پیش می‌روند و ممکن است اینترنت در عرض ۶ تا ۱۲ ماه توسط دسته‌های مستقل هوش مصنوعی (AI swarms) تسخیر شود. آلتمن نیز به طور کلی با این موضوع موافقت کرد و گفت جهان شایسته این «اطمینان» است که شرکت‌های توسعه‌دهنده هوش مصنوعیِ توانمندتر، «مسئولانه» عمل کنند. ماسک نیز از پیشنهاد آمودی حمایت کرد و صرفاً اظهار داشت: حق با داریو است. این نگرانی تنها به شرکت‌های سازنده این فناوری محدود نمی‌شود. روز دوشنبه، فولکر تورک، رئیس حقوق بشر سازمان ملل، خواستار «اقدام فوری» در زمینه هوش مصنوعی پیشرفته شد و نسبت به «خطرات بی‌سابقه» هشدار داد و گفت جهان «در آستانه تغییری غیرقابل بازگشت» قرار دارد. اگر شرکت‌های سازنده قدرتمندترین مدل‌های هوش مصنوعی واقعاً معتقدند که قابلیت‌ها از کنترل خارج شده‌اند، به نظر می‌رسد شیب فاجعه (p/doom) در حال تندتر شدن است. یا شاید توضیح دیگری در اینجا وجود دارد که دقیقاً جلوی چشممان پنهان شده است؟ آیا آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی واقعاً به مرز جدیدی رسیده‌اند؟ مقاله آمودی به سیستم‌های هوش مصنوعی اشاره می‌کند که در حال خودمختارتر شدن هستند، از جمله حادثه اخیری که در آن ایجنت‌های هوش مصنوعی OpenAI با هک کردن راه خود از یک محیط آزمایشیِ کنترل‌شده خارج شدند و بخش‌هایی از پلتفرم هوش مصنوعی هاگینگ فیس را به خطر انداختند. آمودی گفت: آن‌ها حملات امنیت سایبری را به اهدافی انجام دادند که از آن‌ها خواسته نشده بود و هیچ ارتباطی با وظیفه در دست انجام نداشتند. او همچنین به چشم‌انداز خودبهبودبخشی بازگشتی (RSI) اشاره کرد و سیستم‌های هوش مصنوعی قادر می‌شوند به ساخت نسخه‌های بهتری از خود کمک کنند که سپس این نسخه‌ها نیز می‌توانند به ساخت سیستم‌های بهتر کمک کنند و احتمالا یک حلقه بازخورد در توسعه هوش مصنوعی ایجاد کنند. افرادی که در حال ساخت این سیستم‌ها هستند نیز به طور فزاینده‌ای وارد این بحث می‌شوند؛ جیکوب کاکسون از آنتروپیک، جدیدترین فرد در فهرست روبه‌رشد کارمندانی است که به دلیل نگرانی‌های ایمنی استعفا داده‌اند. او هفته گذشته گفت که صنعت هوش مصنوعی «در حال قمار کردن با زندگی ما است» و هشدار داد که رقابت هوش مصنوعی سریع‌تر از ایجاد تدابیر امنیتی پیرامون سیستم‌ها در حال پیشروی است. جیکوب کاکسون از آنتروپیک به دلیل نگرانی‌های ایمنی استعفا داد. منبع: اندرسون کوپر. شرکت OpenAI پیش از این اعلام کرده بود که تحقیقات هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای در حال مستقل شدن است و ایجنت‌های برنامه‌نویس به طور قابل‌توجهی به کار محققان سرعت می‌بخشند؛ به طوری که تا اواسط آگوست، به ازای هر روزِ کاریِ نیروی انسانی، معادل ۳.۱ روز کاریِ ایجنت‌ها استفاده شده است. در مصاحبه‌ای با فورچون که در ۱۲ سپتامبر منتشر شد، آلتمن گفت که اگر برای زنده نگه‌داشتن بشریت لازم باشد، OpenAI تمام پردازنده‌های گرافیکی (GPU) خود را «ذوب» خواهد کرد. در واکنش به این حرف، دنیس پورتر، مدیرعامل ساتوشی اکشن فاند گفت: آلتمن حتماً از لبه پرتگاه به اعماق تاریکی نگاه کرده و چیزی دیده که او را به شدت ترسانده است. روز دوشنبه، آلتمن گفت پیشرفت هوش مصنوعی از دو طریق می‌تواند «بسیار بد» پیش برود: از دست دادن کنترل به نفع هوش مصنوعی، یا ختم شدن به «دنیایی با تمرکز بیش از حد قدرت.» اما مسئله این نیست که آیا هوش مصنوعی در حال حاضر آن‌قدر خطرناک است که باید خاموش شود یا خیر، بلکه سؤال این است که آیا سیستم‌های طراحی‌شده برای ارزیابی و کنترل هوش مصنوعی با همان سرعت در حال پیشرفت هستند یا خیر. و همان‌طور که آلتمن گفت، آرام کردن سرعت به معنای توقف نیست. این یعنی ادامه توسعه هوش مصنوعی اما با سرعتی کمتر، تا آزمایش‌های ایمنی بتوانند خود را به آن برسانند. با توجه به اینکه هزینه‌های مربوط به ایمنی و هم‌سوییِ هوش مصنوعی به‌شدت زیر سایه هزینه‌های مربوط به توسعه و قابلیت‌های آن قرار گرفته است، پر کردن این شکاف دشوار خواهد بود. هوش مصنوعی پیشرفته در حال تبدیل شدن به پدیده‌ای فوق‌العاده گران‌قیمت است اما چه می‌شود اگر این درخواست‌ها برای کاهش سرعت در سطح جهانی، صرفاً اعتراف به این واقعیت باشد که توجیه اقتصادی رقابت هوش مصنوعی دشوارتر شده است؟ همان‌طور که الی دیوید، محقق و مدرس هوش مصنوعی گفت: این موضوع انگیزه داریو را کاملاً توضیح می‌دهد: کاهش سرعت تحقیقات برای کم کردن هزینه‌های محاسباتی که در حال خارج شدن از کنترل است، تا او بتواند عرضه اولیه سهام (IPO) داشته باشد. گرانت هامر، سرمایه‌گذار هوش مصنوعی نیز دیدگاه شکاکانه مشابهی داشت و اظهار کرد: ترجمه حرفشان این است: حاشیه‌های سود ناخالص ما به دلیل رقابت با مدل‌های متن‌باز در حال رسیدن به صفر است و نرخ سوزاندن هزینه‌های سرمایه‌ای ما (capex burn rate) بسیار بالاست. مشکل اینجاست که خود این رقابت در حال گران‌تر شدن است؛ مدل‌های توانمندتر به مقادیر عظیمی از تراشه‌ها، دیتاسنترها، برق و سرمایه نیاز دارند. گلدمن ساکس تخمین می‌زند که سرمایه‌گذاری جهانی در هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶ به حدود ۱ تریلیون دلار برسد که تقریباً ۵۸۱ میلیارد دلار آن در ایالات متحده خواهد بود. در همین حال، S&P Global می‌گوید پیش‌بینی می‌شود مخارج سرمایه‌ای ترکیبی از شش شرکت بزرگ یعنی آلفابت، آمازون، مایکروسافت، متا، اوراکل و اسپیس‌ایکس تا سال ۲۰۲۷ از ۱.۳ تریلیون دلار فراتر رود. سرمایه‌گذاری جهانی در هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶ به حدود ۱ تریلیون دلار خواهد رسید. منبع: گلدمن ساکس. علاوه بر همه این‌ها، شرکت‌های هوش مصنوعی هنوز ثابت نکرده‌اند که این هزینه‌ها در نهایت می‌توانند به درآمد پایدار تبدیل شوند. روز دوشنبه رویترز به فشارهای تجاری بر شرکت‌های هوش مصنوعی برای ادامه کار علی‌رغم درخواست آن‌ها برای کاهش سرعت توسعه اشاره کرد. وقتی هر قابلیت جدید می‌تواند به توجیه یک دور جذب سرمایه جدید، سرمایه‌گذاری زیرساختی یا ارزش‌گذاری بالاتر کمک کند، متوقف کردن این قطار پول‌ساز کاری دور از منطق به نظر می‌رسد. اد لئون کلینگر، یکی از بنیان‌گذاران و مدیرعامل استارتاپ هوش مصنوعی Flock، با این ایده که آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی از مقوله ایمنی به عنوان پوششی برای منافع تجاری خود استفاده می‌کنند، مخالفت کرد. او گفت منطقی نیست که آزمایشگاه‌های پیشرو نگرانی‌های ایمنی را از خودشان ابداع کنند تا عرضه اولیه سهام (IPO) خود را تقویت کنند، در حالی که این کار آن‌ها را در معرض نظارت دقیق‌تر قرار داده و احتمالا ورود آن‌ها به بورس را به تأخیر می‌اندازد. برای اینکه این موضوع درست باشد، سم، داریو، دمیس و ایلان و همچنین بخش بزرگی از مدیران، دانشمندان ارشد و کارمندان مستعفی آن‌ها همگی باید دروغ بگویند... در این مقطع یک توضیح بسیار ساده‌تر وجود دارد: آن‌ها فکر می‌کنند این خطر واقعی است. وال استریت و واشنگتن آماده کشیدن ترمز نیستند با سرازیر شدن تریلیون‌ها دلار سرمایه‌گذاری به ایالات متحده و در شرایطی که انتظار می‌رود زیرساخت‌های هوش مصنوعی حدود نیمی از رشد درآمدهای بازار سهام (S&P 500) را در سال جاری به حرکت درآورد، به نظر نمی‌رسد نه وال استریت و نه واشنگتن تمایلی به کشیدن ترمز داشته باشند. سهام‌های جهانی هوش مصنوعی نسبت به این خبر واکنش منفی نشان دادند و پس از درخواست‌ها برای کاهش سرعت، سهام‌های آسیایی مرتبط با هوش مصنوعی در روز دوشنبه با افت شدیدی مواجه شدند. سافت‌بانک ۱۳.۲ درصد، کیوکسیا ۹.۸ درصد و اس‌کی هاینیکس ۵.۳ درصد سقوط کردند. فایننشال تایمز روز دوشنبه گزارش داد که رئیس‌جمهور دونالد ترامپ درخواست‌ها برای کاهش سرعت هوش مصنوعی را رد کرده و استدلال کرده است که ایالات متحده باید پیشتازی خود را نسبت به چین حفظ کند. او گفت: ببینید، ما در هوش مصنوعی از چین جلوتر هستیم ... و راستش را بخواهید، من می‌خواهم این وضعیت را همین‌طور حفظ کنم، زیرا هر کسی در هوش مصنوعی برنده شود، به معنای واقعی برنده است. ترامپ گفت ایجاد محدودیت‌های ایمنی امکان‌پذیر است، اما آنچه را که «نگرانی‌های اغراق‌آمیز» در مورد خطرات هوش مصنوعی توصیف کرد، نادیده گرفت و به خبرنگاران گفت: آن‌ها مسائلی را مطرح می‌کنند که هرگز اتفاق نخواهد افتاد. نوآ اسمیت، اقتصاددان، استدلال کرد که ایراد اصلی به «آرام کردن» هوش مصنوعی ساده است: اگر شرکت‌های آمریکایی سرعت خود را کاهش دهند، شرکت‌های چینی می‌توانند به سادگی از آن‌ها پیشی بگیرند. این موضوع آزمایشگاه‌ها را در موقعیتی قرار می‌دهد که اسمیت آن را مسابقه «ملکه سرخ» می‌نامد و اگر آن‌ها ساختن را متوقف کنند، می‌ترسند در هر صورت شخص دیگری آن را بسازد. محققان هوش مصنوعی احتمال وقوع فاجعه را در سال ۲۰۲۴ بین ۱۵ تا ۲۰ درصد ارزیابی کردند. منبع: Grace et al. حتی اگر آزمایشگاه‌ها بخواهند برای کاهش سرعت با هم هماهنگ شوند، این کار می‌تواند مشکل دیگری ایجاد کند. طبق گزارش‌ها، OpenAI از اعضای کنگره پرسیده است که آیا کاهش سرعت در سراسر صنعت با قانون ضدانحصار (Antitrust) ایالات متحده مغایرت دارد یا خیر، زیرا هماهنگی بین آزمایشگاه‌های رقیب می‌تواند به معنای محدود کردن خروجی در نظر گرفته شود. دیوید ساکس، مسئول سابق هوش مصنوعی و رمزارزها در کاخ سفید، پاسخ ساده‌ای به درخواست آمودی و آلتمن برای «آرام کردن مرزهای توسعه» داشت: او گفت «بفرمایید» و استدلال کرد که اگر آزمایشگاه‌ها می‌خواهند سرعت خود را کم کنند، آزادند خودشان به تنهایی این کار را انجام دهند. با این حال، این یک بن‌بست بزرگ (Catch-22) ایجاد می‌کند: اگر شرکت‌های رقیب در هوش مصنوعی برای کاهش توسعه با یکدیگر هماهنگ شوند، ممکن است با قوانین ضدانحصار روبه‌رو شوند. و اگر هرکدام به طور مستقل سرعت خود را کاهش دهند، خطر از دست دادن جایگاه خود به رقبا و کشورهایی که به پیشروی ادامه می‌دهند را به جان می‌خرند. پس چرا آن‌ها اکنون می‌خواهند سرعت خود را کاهش دهند؟ آمودی و آلتمن خواستار توقف هوش مصنوعی نیستند. آن‌ها خواستار سیستمی هستند که در آن، مدل‌های قدرتمند هوش مصنوعی بتوانند همگام با رسیدنِ آزمایش‌های ایمنی، نظارت و استانداردهای مشترک، توسعه یابند. آلتمن با اعتراف به اینکه موارد ایمنی و نظارت «هزینه‌های قابل‌توجهی» دارند، گفت: وقتی در مورد "کاهش سرعت" صحبت می‌کنیم، منظورمان "توقف" نیست.» او همچنین افزود که کاهش سرعت «کاملاً ارزش این هزینه را دارد. هیچ میزان از فشار رقابتی آمریکا نباید بی‌احتیاطی را توجیه کند یا اجازه دهد قابلیت‌ها از هم‌سویی (alignment) و نظارت پیشی بگیرند. با این حال مشکل اینجاست که این فشارها از بین نرفته‌اند و با بی‌توجهی ترامپ به هشدارهای مدیران هوش مصنوعی و پیوند عمیق بازار سهام ایالات متحده با شرکت‌های آن‌ها، این فشارها تنها در حال قوی‌تر شدن هستند. اکنون همان شرکت‌هایی که سال‌ها برای جلو بردن مرزهای این فناوری تلاش کردند، می‌گویند ممکن است این مرزها با سرعت بسیار زیادی در حال حرکت باشند.

قیمت طلا را می‌پرسید، فروشنده عددی می‌گوید و شما هم بعد از پرداخت پول، فاکتور را می‌گیرید. اما آیا می‌دانید دقیقاً بابت چه چیزی پول داده‌اید؟ چه مقدار از مبلغ فاکتور ارزش خود طلاست و چه مقدار به اجرت، سود فروشنده و مالیات اختصاص دارد؟ همین چند عدد ساده می‌توانند تفاوت بین یک خرید آگاهانه و معامله‌ای را رقم بزنند که موقع فروش، غافلگیرتان می‌کند. فاکتور طلا فقط رسید خرید نیست؛ سندی است که جزئیات معامله را ثبت می‌کند و به شما کمک می‌کند هزینه واقعی خریدتان را بشناسید. در این مقاله یاد می‌گیریم چطور بخش‌های مختلف فاکتور را بخوانیم، قیمت نهایی را بررسی کنیم و با چند نکته ساده، از سرمایه‌مان بهتر محافظت کنیم. فاکتور طلا چیست و چرا باید آن را جدی بگیریم؟ فاکتور طلا سندی است که مشخصات کالای خریداری‌شده، مبلغ معامله و اطلاعات فروشنده را ثبت می‌کند. این سند در کنار طلای خریداری‌شده، برای اثبات منشأ خرید و پیگیری مشکلات احتمالی اهمیت دارد. فرض کنید دو سال بعد تصمیم می‌گیرید طلای خود را بفروشید. فاکتور به خریدار کمک می‌کند بداند این قطعه را از کجا تهیه کرده‌اید، چه مشخصاتی داشته و بابت آن چقدر پرداخت کرده‌اید. اگر هم درباره وزن، عیار یا مبلغ معامله اختلافی پیش بیاید، فاکتور می‌تواند یکی از مدارک مهم برای پیگیری موضوع باشد. البته یک نکته را فراموش نکنید: فاکتور به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که طلا اصل است یا تمام اطلاعات آن درست ثبت شده است. ارزش واقعی این سند به دقت اطلاعات، اعتبار فروشنده و امکان بررسی مشخصات طلا بستگی دارد. بیشتر بخوانید: کد «ری‌گیری» طلای آب‌شده چیست و چطور آنلاین استعلام بگیریم؟ چطور فاکتور طلا را بخوانیم؟ برای خواندن فاکتور لازم نیست حسابدار باشید یا همه اصطلاحات بازار طلا را از قبل بدانید. کافی است چند بخش اصلی آن را بشناسید و بدانید کدام عددها مستقیماً روی هزینه خرید شما تاثیر می‌گذارند. مشخصات فروشنده و شماره فاکتور اولین چیزی که باید بررسی کنید، مشخصات فروشگاهی است که از آن خرید می‌کنید. نام فروشگاه، اطلاعات تماس، نشانی و شماره فاکتور باید به‌گونه‌ای درج شوند که در صورت نیاز بتوانید فروشنده را پیدا کنید. شماره فاکتور نیز برای ثبت و پیگیری معامله اهمیت دارد. اگر فاکتور به‌صورت دستی صادر شده، مطمئن شوید اطلاعات آن خوانا و کامل است. در فاکتورهای چاپی هم صرفاً به ظاهر مرتب و کامپیوتری آن اعتماد نکنید؛ مهم، صحت اطلاعات است. مشخصات خریدار نام و اطلاعات تماس خریدار باید درست ثبت شوند. اگر طلا را برای خودتان می‌خرید، هنگام صدور فاکتور اطلاعاتتان را بررسی کنید. اگر هم قرار است طلا را هدیه بدهید، بهتر است از فروشنده درباره نحوه ثبت مشخصات صاحب هدیه و شرایط صدور فاکتور سوال کنید. اشتباه در اطلاعات خریدار ممکن است هنگام پیگیری معامله یا درخواست فاکتور جایگزین دردسرساز شود. وزن و عیار طلا؛ دو عددی که نباید از کنارشان ساده بگذرید وزن و عیار، دو مشخصه اساسی برای تعیین ارزش طلای شما هستند. وزن معمولاً با گرم یا سوت درج می‌شود. هر گرم برابر با هزار سوت است؛ بنابراین اگر وزن یک قطعه ۲ گرم و ۵۰۰ سوت باشد، وزن آن در مجموع ۲.۵ گرم است. عیار هم نشان می‌دهد چه نسبتی از وزن آلیاژ را طلای خالص تشکیل می‌دهد. برای مثال، طلای ۱۸ عیار از ۲۴ قسمت، ۱۸ قسمت طلای خالص دارد. به همین دلیل، عیار آن را با عدد ۷۵۰ نیز نشان می‌دهند؛ یعنی در هر هزار قسمت آلیاژ، ۷۵۰ قسمت طلا وجود دارد. اگر در فاکتور نوشته شده باشد: وزن: ۳.۵ گرم عیار: ۷۵۰ یعنی با ۳.۵ گرم طلای ۱۸ عیار سروکار دارید، نه ۳.۵ گرم طلای خالص. نکته مهم این است که وزن ثبت‌شده باید با مشخصات واقعی قطعه مطابقت داشته باشد. اگر طلا سنگ، نگین یا متعلقات دیگری دارد، از فروشنده بخواهید وزن و قیمت آن‌ها را جداگانه مشخص کند؛ زیرا وزن نگین یا سایر متعلقات را نباید به‌عنوان وزن طلای قابل محاسبه در نظر گرفت. قیمت روز طلا یا همان قیمت خام وقتی فروشنده قیمت هر گرم طلا را اعلام می‌کند، باید بدانید این عدد دقیقاً به چه چیزی اشاره دارد. قیمت خام طلا، ارزش خود طلای به‌کاررفته در قطعه است و هزینه‌هایی مانند اجرت ساخت و سود فروشنده را شامل نمی‌شود. در بازار ممکن است با اصطلاح «مظنه» هم روبه‌رو شوید. مظنه معمولاً به قیمت یک مثقال طلای ۱۷ عیار اشاره دارد و با قیمت هر گرم طلای ۱۸ عیار یکسان نیست. بنابراین اگر فروشنده عددی را به‌عنوان مظنه اعلام کرد، آن را مستقیماً در وزن قطعه ضرب نکنید. برای بررسی قیمت فاکتور، مطمئن شوید نرخ درج‌شده مربوط به هر گرم طلای ۱۸ عیار است یا واحد دیگری دارد. همچنین زمان ثبت قیمت اهمیت دارد؛ چون نرخ طلا در طول روز تغییر می‌کند. اجرت ساخت؛ هزینه‌ای که هنگام فروش معمولاً برنمی‌گردد اجرت ساخت، مبلغی است که بابت طراحی و ساخت زیورآلات پرداخت می‌کنید. دو قطعه طلا ممکن است وزن و عیار یکسانی داشته باشند، اما به دلیل تفاوت در طراحی و ظرافت ساخت، اجرت متفاوتی داشته باشند. اجرت ممکن است به‌صورت مبلغی ثابت برای هر گرم، مبلغی برای کل قطعه یا درصدی از ارزش طلا محاسبه شود. به همین دلیل، پیش از خرید باید مشخص کنید فروشنده از کدام روش استفاده می‌کند. برای مثال، اگر اجرت هر گرم ۲۰۰ هزار تومان باشد و قطعه شما ۳ گرم وزن داشته باشد، اجرت کل برابر با ۶۰۰ هزار تومان خواهد بود. نکته مهم برای خریداران این است که اجرت، بخشی از هزینه خرید زیورآلات است؛ اما هنگام فروش، معمولاً قیمت‌گذاری بر اساس ارزش روز طلای قابل بازیابی انجام می‌شود و اجرت پرداخت‌شده به‌طور کامل به شما برنمی‌گردد. به همین دلیل، اگر هدف اصلی‌تان سرمایه‌گذاری است، باید پیش از خرید به میزان اجرت توجه ویژه‌ای داشته باشید. سود فروشنده؛ مبلغی جدا از اجرت سود فروشنده با اجرت ساخت فرق دارد. اجرت بابت ساخت و آماده‌سازی طلا دریافت می‌شود، اما سود فروشنده مربوط به فروش کالا و خدمات فروش است. سود قانونی تک‌فروشی طلا در ایران بر اساس مصوبه اتحادیه طلا و جواهر معادل ۷ درصد از مجموع قیمت طلای خام و اجرت ساخت است.  در فاکتور نیز باید مشخص باشد سود بر چه مبنایی محاسبه شده است. اگر فروشنده فقط یک مبلغ نهایی اعلام می‌کند و مشخص نیست چه مقدار آن بابت اجرت و چه مقدار بابت سود است، از او بخواهید این اجزا را جداگانه توضیح دهد. مالیات بر ارزش افزوده؛ ۱۰ درصد روی کدام مبلغ؟ یکی از بخش‌هایی که می‌تواند باعث سوءتفاهم هنگام خرید طلا شود، مالیات است. بسیاری از خریداران تصور می‌کنند باید ۱۰ درصد کل مبلغ فاکتور را به‌عنوان مالیات پرداخت کنند؛ درحالی‌که طبق مقررات مالیاتی سال ۱۴۰۵، اصل طلا از مالیات بر ارزش افزوده معاف است و نرخ ۱۰ درصد به اجرت ساخت، سود فروشنده و حق‌العمل مربوط به معامله تعلق می‌گیرد. بنابراین، مالیات نباید به‌صورت ۱۰ درصد ارزش اصل طلا محاسبه شود.  برای مثال، فرض کنید ارزش خام طلای خریداری‌شده ۳۰ میلیون تومان باشد، اجرت ساخت آن ۲ میلیون تومان و سود فروشنده ۱ میلیون تومان. اگر حق‌العمل جداگانه‌ای وجود نداشته باشد، مالیات به این شکل محاسبه می‌شود: ارزش اصل طلا: ۳۰ میلیون تومان اجرت ساخت و سود فروشنده: ۳ میلیون تومان مالیات بر ارزش افزوده: ۱۰ درصدِ ۳ میلیون تومان، یعنی ۳۰۰ هزار تومان در نتیجه، مبلغ نهایی فاکتور ۳۳ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان خواهد بود. قیمت نهایی؛ عددی که باید با جمع اجزای فاکتور بخواند در پایان، قیمت نهایی را بررسی کنید. این مبلغ باید با مجموع ارزش طلای خام، اجرت، سود، مالیات و هزینه‌های مجاز دیگر مطابقت داشته باشد. اگر در فاکتور چند قطعه طلا خریداری کرده‌اید، بهتر است وزن، اجرت و قیمت هر قطعه جداگانه درج شده باشد. در این صورت، هم احتمال اشتباه کمتر می‌شود و هم هنگام فروش می‌توانید مشخصات هر قطعه را راحت‌تر بررسی کنید. بیشتر بخوانید: طلای آب‌شده، دست‌دوم یا سکه؟ کدام سود بیشتری دارد؟ اگر فاکتور طلا نداشته باشیم چه می‌شود؟ نداشتن فاکتور به این معنا نیست که طلای شما حتماً غیرقابل فروش است؛ اما ممکن است روند فروش و اثبات منشأ خرید را دشوارتر کند. برخی واحدهای صنفی ممکن است برای خرید طلای بدون فاکتور، بررسی‌های بیشتری انجام دهند یا از پذیرش آن خودداری کنند. اگر فاکتور خود را گم کرده‌اید، ابتدا به همان فروشگاهی مراجعه کنید که طلا را از آن خریده‌اید. اگر اطلاعات معامله در سوابق فروشگاه موجود باشد، می‌توانید درباره دریافت نسخه جایگزین سوال کنید. البته صدور نسخه جایگزین به سوابق فروشنده و شرایط معامله بستگی دارد و نباید آن را در همه موارد قطعی دانست. اگر طلای شما فاکتور ندارد، پیش از مراجعه برای فروش، با واحد صنفی معتبر درباره مدارک موردنیاز و روند بررسی آن هماهنگ کنید. چطور از فاکتور طلا نگهداری کنیم؟ فاکتور طلا را درست مانند سایر مدارک مهم خریدتان نگهداری کنید. بهتر است اصل فاکتور را در محلی امن و جدا از خود طلا بگذارید و یک نسخه دیجیتال از آن نیز داشته باشید. برای این کار می‌توانید از تمام صفحات فاکتور عکس واضح بگیرید یا آن را اسکن کنید. مطمئن شوید شماره فاکتور، مشخصات فروشنده، وزن، عیار و مبلغ نهایی در تصویر خوانا هستند. اگر چند قطعه طلا دارید، بهتر است فاکتور هرکدام را جداگانه نگهداری کنید تا هنگام فروش یا بررسی مشخصات، اطلاعات آن‌ها با یکدیگر اشتباه نشود. سخن نهایی فاکتور طلا فقط برگه‌ای نیست که بعد از خرید داخل کیف می‌گذارید و فراموش می‌کنید؛ این سند به شما نشان می‌دهد پولتان دقیقاً بابت چه چیزی پرداخت شده است. وقتی وزن و عیار، قیمت خام، اجرت، سود و مالیات را از هم تشخیص دهید، می‌توانید هزینه واقعی خریدتان را بفهمید و با دید بازتری برای فروش یا نگهداری طلا تصمیم بگیرید. دفعه بعد که برای خرید طلا به بازار می‌روید، پیش از پرداخت پول چند دقیقه برای خواندن فاکتور وقت بگذارید. اگر مبلغی برایتان روشن نیست، همان‌جا سوال کنید و از فروشنده بخواهید اجزای قیمت را جداگانه توضیح دهد. همین بررسی ساده می‌تواند جلوی بسیاری از اشتباه‌های پرهزینه را بگیرد. سوالات متداول آیا فاکتور دستی طلا اعتبار دارد؟دستی یا کامپیوتری بودن فاکتور به‌تنهایی معیار اعتبار آن نیست. مهم این است که اطلاعات معامله، مشخصات فروشنده و کالای خریداری‌شده به‌درستی ثبت شده باشند و امکان پیگیری معامله وجود داشته باشد.آیا برای خرید طلای کم‌وزن هم باید فاکتور بگیریم؟بله، بهتر است برای هر خرید طلا، حتی قطعات کم‌وزن، فاکتور دریافت کنید. وزن کم، اهمیت ثبت مشخصات و مبلغ معامله را از بین نمی‌برد.آیا فاکتور طلا باید مهر داشته باشد؟فاکتور طلا باید حتماً دارای مهر رسمی و امضای فروشنده (طلافروشی) باشد.آیا مالیات طلا روی کل مبلغ فاکتور محاسبه می‌شود؟خیر. در سال ۱۴۰۵، اصل طلا از مالیات بر ارزش افزوده معاف است و نرخ ۱۰ درصد به اجرت ساخت، سود فروشنده و حق‌العمل مربوط به معامله تعلق می‌گیرد. اگر فاکتور طلا را گم کنیم، می‌توانیم آن را بفروشیم؟ممکن است فروش طلا بدون فاکتور امکان‌پذیر باشد، اما به شرایط معامله و بررسی‌های واحد صنفی بستگی دارد. 

طبق سوابق رسمی سنا، در رای‌گیری روز ۱۵ سپتامبر مجلس سنا درباره لایحه شفافیت بازار دارایی‌های دیجیتال (قانون CLARITY)، هفت سناتور دموکرات به توقف بحث (Cloture) رای منفی دادند. پیش از این، سناتور لومیس، حامی اصلی قانون CLARITY، گفته بود که اگر این طرح در اولین رای‌گیری خود شکست بخورد، کار آن‌ها با آن تمام است. به گزارش میهن بلاکچین، یک روز بعد، همان هفت سناتور اعلام کردند که به تصویب این لایحه متعهد هستند. سوابق کاملاً روشن است بر اساس رای‌گیری شماره ۲۳۴ سنا که در ساعت ۲:۱۹ بعدازظهر به وقت شرقی در روز ۱۵ سپتامبر برگزار شد، نام هر هفت نفر در مخالفت با درخواست توقف بحث ثبت شده است. این مرحله رویه‌ای برای پیشبرد لایحه به ۶۰ رای نیاز داشت، اما تنها ۴۹ رای آورد. سناتور سینتیا لومیس (جمهوری‌خواه از ایالت وایومینگ)، حامی اصلی این لایحه، پیش‌تر هشدار داده بود که شکست در این رای‌گیری به معنای پایان مبارزه خواهد بود. او به خبرنگاران گفته بود: گزارش برندن پدرسن در توییتر (۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶): فکر می‌کنم کارمان تمام است. این موضوع به پایان رسیده است. سناتور سینتیا لومیس به گروه بزرگی از خبرنگاران می‌گوید که اگر رای‌گیری برای توقف بحث امروز شکست بخورد: فکر می‌کنم کارمان تمام است. کار به پایان رسیده است. زیرا ما بیش از یک سال روی این لایحه کار کرده‌ایم و بیش از ۱۲۰ مورد از درخواست‌های آن‌ها را برآورده کرده‌ایم. دیگر کافی است. روز بعد، همان هفت سناتور بیانیه مشترکی صادر کردند که لحن متفاوتی داشت: ما همچنان متعهد به همکاری دوحزبی برای تصویب این قانون هستیم. گزارش برندن پدرسن در توییتر (۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶): هفت سناتور دموکرات بیانیه‌ای صادر کردند و گفتند که «همچنان متعهد» به تصویب قانون شفافیت هستند – [این سناتورها عبارتند از:] جیلیبراند، آلسوبروکس، بوکر، کورتز ماستو، وارنر، وارناک. موضعی که جدید نیست، بلکه تکراری است این بیانیه یک تغییر موضع جدید نیست. شش نفر از این هفت نفر، به علاوه سناتور جان هیکنلوپر (دموکرات از ایالت کلرادو) به جای جیلیبراند، در ماه ژوئیه نیز دقیقاً از همین ادبیات استفاده کرده بودند. آن‌ها پیش‌نویس قبلی جمهوری‌خواهان را از نظر اخلاقی و حمایت از مصرف‌کننده ناکافی دانسته و در عین حال متعهد شده بودند که برای رسیدن به توافق به کار خود ادامه دهند. این الگو همچنان پابرجاست: مخالفت با متن مشخصِ لایحه در صحن مجلس، در حالی که در ظاهر درها را برای نسخه‌های آینده باز نگه می‌دارند. جمهوری‌خواهان این نوع رفتار را رد می‌کنند. تام امر، ناظم اکثریت مجلس نمایندگان، این گروه را متهم کرد که در ظاهر یک چیز می‌گویند اما جور دیگری رای می‌دهند. او به حضور جیلیبراند در پنل اتاق دیجیتال در ماه مارس اشاره کرد که در آن گفته بود می‌خواهد ایالات متحده رهبری این صنعت را بر عهده داشته باشد. این موضوع برای قانون CLARITY چه معنایی دارد اینکه آیا قانون CLARITY کاملاً مرده است یا صرفاً متوقف شده، اکنون به این بستگی دارد که روایت و چارچوب کدام طرف غالب شود. جمهوری‌خواهان کنترل تقویم صحن را در دست دارند و رای‌گیری دیگری را برنامه‌ریزی نکرده‌اند. این هفت سناتور دموکرات هیچ متن جدید و هیچ جدول زمانی ارائه نداده‌اند، بلکه فقط همان ادبیاتی را که قبلاً استفاده کرده بودند تکرار کرده‌اند که سرنوشت این لایحه را دقیقاً در همان وضعیت مبهمی قرار می‌دهد که رای‌گیری روز سه‌شنبه به جا گذاشته بود.

شرکت پی‌وارد (Payward)، شرکت مادر صرافی کراکن (Kraken)، قصد دارد معاملات آتی دائمی (Perpetual Futures) آنچین هایپرلیکوئید را برای مشتریان آمریکایی راه‌اندازی کند. این بازارها در ابتدا با استفاده از چارچوب HIP-3 هایپرلیکوئید ساخته می‌شوند که اولین بازارهای دارای مجوز استقرار یافته توسط سازنده در این پروتکل به شمار می‌روند. به گزارش میهن بلاکچین، شرکت بیتنومیال (Bitnomial)، یک صرافی و اتاق پایاپای تحت نظارت کمیسیون معاملات آتی کالای آمریکا (CFTC) که پی‌وارد در آوریل گذشته آن را خریداری کرد، وظیفه استقرار و تسویه این بازارهای جدید را بر عهده خواهد داشت. همچنین نینجاتریدر کلیرینگ (NinjaTrader Clearing) که یک کارگزار ثبت‌شده در معاملات آتی است، حساب‌های مشتریان را مدیریت خواهد کرد. این اقدام پس از آن صورت می‌گیرد که پرزیدنت ترامپ به‌طور علنی برای ایجاد یک مسیر قانونی جهت ورود هایپرلیکوئید به آمریکا فشار آورده بود. یک مسیر نظارتی، نه یک کتابچه قوانین جدید هایپرلیکوئید در ۳۰ روز گذشته بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار حجم معاملات را پردازش کرده است. این گستردگی، آن را به شلوغ‌ترین پلتفرم مشتقات آنچین در جهان تبدیل می‌کند، اما با این وجود هنوز به‌طور رسمی به روی معامله‌گران آمریکایی بسته است. در حال حاضر چندین پلتفرم، بازارهای مستقر توسط سازندگان را روی هایپرلیکوئید اجرا می‌کنند و یکی از آن‌ها ۹۸ درصد از این سود باز (Open Interest) را در اختیار دارد. با این حال، هیچ‌کدام از آن‌ها صرافی یا اتاق پایاپای ثبت‌شده در ایالات متحده نیستند؛ این همان شکافی است که پی‌وارد می‌گوید ساختار جدیدش آن را پر می‌کند. این شکاف همان چیزی است که طرح اولیه کراکن برای ورود به هایپرلیکوئید در ماه گذشته قصد داشت آن را برطرف کند. این طرح بر اساس اظهارات ماه آگوست پرزیدنت ترامپ شکل گرفت که گفته بود CFTC در حال کار برای ایجاد یک مسیر قانونی و سازگار برای این صرافی است. شرکت پی‌وارد در حال حاضر معاملات آتی دائمی ارزهای دیجیتال خود را برای مشتریان آمریکایی از طریق همین سیستم تسویه (Clearing Setup) ارائه می‌دهد. این شرکت آوریل گذشته، صرافی بیتنومیال را به مبلغ ۵۵۰ میلیون دلار خریداری کرد تا به جای استفاده از پلتفرم‌های شخص ثالث، زیرساخت‌های داخلی تحت نظارت CFTC خود را در اختیار داشته باشد. آرجون ستی (Arjun Sethi)، مدیرعامل مشترک پی‌وارد: پی‌وارد قصد دارد با در دست داشتن کلیدها و پذیرش تعهدات نظارتی، در این زمینه اولین شرکت باشد. انطباق با قوانین، همچنان یک مسئله حل‌نشده این طرح هنوز به تاییدیه نهادهای نظارتی نیاز دارد و هیچ تاریخ دقیقی برای راه‌اندازی آن تعیین نشده است. همچنین، این برنامه‌ریزی مدت کوتاهی پس از آن صورت می‌گیرد که فعالیت کیف‌پول‌های مرتبط با کره شمالی، سابقه انطباق و رعایت قوانین در پلتفرم هایپرلیکوئید را زیر ذره‌بین قرار داد. در نهایت، اینکه آیا ساختار بیتنومیال می‌تواند رضایت نهادهای نظارتی آمریکا را جلب کند یا خیر، تعیین خواهد کرد که هایپرلیکوئید با چه سرعتی در دسترس معامله‌گران آمریکایی قرار خواهد گرفت، نه اینکه این طرح در رسانه‌ها با چه سروصدایی اعلام شود.

رأی دوحزبیِ کمیته‌ای در مجلس نمایندگان، قانونی را پیش برد که قوانین مالیاتی فدرال را در رابطه با استیبل‌کوین‌ها، استیکینگ، وام‌دهی ارزهای دیجیتال و تراکنش‌های دارایی‌های دیجیتال بازتعریف و اصلاح می‌کند. به گزارش میهن بلاکچین، کمیته راه‌ها و روش‌های مجلس نمایندگان آمریکا (US House Ways and Means Committee) روز چهارشنبه «قانون قطعیت مالیاتی دارایی‌های دیجیتال» را با حمایت هر دو حزب تصویب کرد که در جهت پیشبرد قانونی با هدف تغییر رویکرد مالیاتی فدرال نسبت به دارایی‌های دیجیتال برداشته شده است. این لایحه با ۳۸ رأی موافق در برابر ۵ رأی مخالف به تصویب رسید و استیبل‌کوین‌ها، استخراج و استیکینگ، وام‌دهی دارایی‌های دیجیتال، کارمزد تراکنش‌ها و سایر فعالیت‌های مرتبط با ارزهای دیجیتال را پوشش می‌دهد. از جمله مفاد این لایحه می‌توان به ایجاد رویکرد مالیاتی ویژه برای استیبل‌کوین‌های واجد شرایطِ دارای پشتوانه دلار و قراردادهای خاص وام‌دهی ارزهای دیجیتال، بسط دادن قوانین فروش صوری (Wash-sale rules) به دارایی‌های دیجیتالی که به‌طور گسترده معامله می‌شوند و وضع قوانین جدید برای درآمدهای حاصل از استخراج و استیکینگ اشاره کرد. این قانون همچنین یک معافیت حداقل (De minimis) برای برخی از کارمزدهای تراکنش ارزهای دیجیتال ایجاد می‌کند، که به موجب آن، مالیات‌دهندگان می‌توانند در صورتی که از دارایی‌های دیجیتال برای پرداخت کارمزدهای واجد شرایط شبکه یا تراکنش به مبلغ ۱۰ دلار یا کمتر استفاده کنند، از شناسایی سود یا زیان (جهت پرداخت مالیات) معاف باشند. تأیید این کمیته، لایحه را برای بررسی و رأی‌گیری نهایی به صحن کامل مجلس نمایندگان ارسال می‌کند. شکست قانون شفافیت (CLARITY Act) تمرکزها را به سمت نهادهای نظارتی معطوف می‌کند رأی‌گیری این کمیته یک روز پس از آن انجام می‌شود که مجلس سنا در پیشبرد «قانون شفافیت» ناکام ماند؛ لایحه‌ای جامع‌تر در مورد ساختار بازار که قصد داشت یک چارچوب نظارتی فدرال برای دارایی‌های دیجیتال ایجاد کند و نقش‌های کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) و کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) را به روشنی تفکیک نماید. درخواست کفایت مذاکرات (Cloture Motion) روز سه‌شنبه با ۴۹ رأی موافق در برابر ۵۰ رأی مخالف با شکست مواجه شد و نتوانست به حد نصاب ۶۰ رأی لازم برای ارجاع لایحه به بحث در صحن سنا دست یابد. سناتور سینتیا لومیس (Cynthia Lummis)، رئیس کمیته فرعی بانکی سنا در امور دارایی‌های دیجیتال و از حامیان اصلی این قانون، پس از این رأی‌گیری، دموکرات‌ها را عامل اصلی شکست این لایحه دانست. لومیس در پستی در شبکه اجتماعی X (توییتر سابق) نوشت: برای بیش از یک سال، آن‌ها خواسته‌هایی را مطرح کردند و درست در همان لحظه‌ای که ما آن‌ها را برآورده کردیم، خواسته‌های جدیدی پیش کشیدند و قواعد بازی را تغییر دادند. وی افزود که دموکرات‌ها علیه بندهای پیشنهادی مربوط به حمایت از مصرف‌کننده و محدودیت‌های سرمایه‌گذاری شخصی سیاستمداران در حوزه رمزارزها رأی دادند. با توقف پیشرفت این لایحه در سنا، پل اتکینز (Paul Atkins)، رئیس SEC، روز چهارشنبه اعلام کرد که این نهاد همچنان مقررات ارزهای دیجیتال را در چارچوب اختیارات فعلی خود به پیش خواهد برد. اتکینز در پستی در پلتفرم X گفت: با یا بدون قانون‌گذاری جدید، ما در چارچوب اختیارات قانونی SEC قاطعانه عمل خواهیم کرد تا اطمینان و قطعیت را برای سرمایه‌گذاران آمریکایی و کارآفرینانی که آینده فناوری ما را شکل می‌دهند، به ارمغان بیاوریم.» وی در پایان نوشت: منتظر بمانید. مایکل سلیگ (Michael Selig)، رئیس CFTC، نیز در تأیید صحبت‌های اتکینز اظهار داشت که این سازمان علی‌رغم رأی سنا، با استفاده از اختیارات قانونی موجودِ خود رو به جلو حرکت خواهد کرد. سلیگ در پست روز چهارشنبه خود در X نوشت: CFTC کاملاً متمرکز و آماده است تا قوانین خود را برای مرزهای جدید دنیای مالی اجرایی کند. وی افزود که آمریکایی‌ها «شایسته شفافیت نظارتی، قطعیت قانونی و حمایت از مصرف‌کننده در بازارهای دارایی‌های دیجیتال هستند.»

ماینرهای بیت کوین سال گذشته ۳۵ درصد از درآمد شرکت ملی برق اتیوپی را تامین کردند، اما کاهش آب ورودی به مخازن سدها باعث شده تا این نهاد، تامین برق خانوارها و صنایع تولیدی را در اولویت قرار دهد. به گزارش میهن بلاکچین، اتیوپی میزان برق تحویلی به ماینرهای بیت کوین را به ۲۳ درصد از سطح توافق‌شده در قراردادها کاهش داده است؛ چرا که افت جریان آب ورودی، مخازن نیروگاه‌های برق‌آبی این کشور را تحت فشار شدیدی قرار داده است. روز سه‌شنبه، خبرگزاری بلومبرگ (Bloomberg) گزارش داد که پدیده ال‌نینو (El Niño) شرایط خشکسالی را در این کشور واقع در شرق آفریقا تشدید کرده و جریان آب ورودی به مخازن آن را ۲۰ درصد کاهش داده است. آشبیر بالچا (Ashebir Balcha)، مدیرعامل شرکت برق اتیوپی (EEP)، اعلام کرد که این شرکت برای اولویت‌بندی تامین برق خانوارها و کارخانجات تولیدی، برق تخصیصی به ماینرها را قطع کرده است. بالچا اظهار داشت که شرکت برق اتیوپی در ابتدا تحویل برق را به ۷۵ درصدِ میزان مقرر در قراردادها کاهش داد، سپس این رقم را به ۵۰ درصد و در نهایت به ۲۳ درصد رساند. بر اساس این گزارش، این شرکت شرایط را در ماه اکتبر مجدداً ارزیابی خواهد کرد و ممکن است محدودیت‌های بیشتری را اعمال کند یا حتی صادرات برق به کشورهای همسایه را کاهش دهد. گزارش‌ها حاکی از آن است که ماینرهای بیت کوین ۳۵ درصد از درآمد شرکت برق اتیوپی در سال مالی گذشته را به خود اختصاص داده‌اند و تقریباً یک‌سوم کل برق تولیدی اتیوپی را مصرف می‌کنند. انرژی برق‌آبیِ ارزان‌قیمت این کشور، توجه ماینرهای بین‌المللی را به خود جلب کرده است؛ از جمله گروه فینیکس (Phoenix Group) که ظرفیت استخراج خود در اتیوپی را در آوریل ۲۰۲۵ به ۱۳۲ مگاوات گسترش داد. فشار هاوینگ و هوش مصنوعی بر رشد مصرف برق استخراج بیت کوین در خبری جداگانه، سیف‌الدین آموس (Saifedean Ammous)، اقتصاددان و نویسنده کتاب «استاندارد بیت کوین»، روز سه‌شنبه در پستی در پلتفرم ایکس (X) خاطرنشان کرد که مصرف برق و هزینه‌های سرمایه‌ای استخراج بیت کوین در سطح جهانی، ممکن است در بازه سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ به نقطه اوج خود رسیده باشد. آموس تصریح کرد که حتی بدون در نظر گرفتن کاهش ارزش دلار، قیمت بیت کوین باید سالانه بیش از ۱۸.۹۲ درصد افزایش یابد تا صرفاً ارزش دلاری کوین‌های تازه استخراج‌شده به رشد خود ادامه دهد. بر اساس مکانیزم هاوینگ (Halving) بیت کوین، پاداش اهدایی شبکه به ماینرها تقریباً هر چهار سال یک‌بار نصف می‌شود. داده‌های یاهو فایننس (Yahoo Finance) نشان می‌دهد که قیمت بزرگ‌ترین ارز دیجیتال بازار طی ۱۲ ماه گذشته بیش از ۳۵ درصد افت داشته است. آموس در این باره گفت: با توجه به این افت در پاداش‌های استخراج، انتظار می‌رود که فرآیند استخراج بیت کوین کند شده یا حتی منقبض شود. مگر اینکه چرخش بزرگی در این معیار رخ دهد، این روند ممکن است تا مدت نامعلومی ادامه یابد. وی همچنین به رقابت شکل‌گرفته از سوی دیتاسنترهای هوش مصنوعی (AI) اشاره کرد که راهکاری جایگزین برای درآمدزایی از زیرساخت‌ها و اتصالات برقی به ماینرها ارائه می‌دهند. با استناد به داده‌های شرکت ون‌اک (VanEck)، نشریه ماینر ویکلی (Miner Weekly) در ماه ژوئن تخمین زد که با توجه به تمایل شرکت‌ها برای تغییر کاربری ظرفیت‌های خود به دلیل اقتصاد ضعیف‌ترِ استخراج، ماینرهای عمومی (سهامی عام) ممکن است برای توسعه زیرساخت‌های برنامه‌ریزی‌شده هوش مصنوعی خود به حدود ۵۰ میلیارد دلار سرمایه نیاز داشته باشند. آموس نتیجه‌گیری خود را به عنوان یک «فرضیه قابل آزمایش» مطرح کرد و اذعان داشت که افزایش چشمگیر کارمزدهای تراکنش، یا یک بازیابی پایدار بالاتر از اوج قبلی مصرف برق استخراج بیت کوین، می‌تواند این فرضیه را باطل کند.

شرکت TD Securities در ۱۱ سپتامبر، پنج روز پیش از نشست فدرال رزرو، پیش‌بینی کرد که بانک مرکزی در مجموع سه بار افزایش نرخ بهره را در این چرخه اعمال خواهد کرد و بدین ترتیب پیش‌بینی قبلی خود مبنی بر توقف سیاست‌های افزایش نرخ تا پایان سال ۲۰۲۶ را لغو کرد. به گزارش میهن بلاکچین، استراتژیست‌ها، اسکار مونوز و گنادی گلدبرگ، نوشتند که انتظار دارند اولین افزایش در نشست سپتامبر رخ دهد و دو افزایش بعدی در اکتبر و ژانویه ۲۰۲۷ اتفاق بیفتد. این تجدیدنظر واکنش مستقیمی به گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) ماه اوت بود که در همان هفته منتشر شد. این آمار بالاتر از حد انتظار بود و تردیدهای تازه‌ای را درباره پیشرفت کافی در مهار تورم به سمت هدف فدرال رزرو ایجاد کرد. استراتژیست‌های TD گفتند که داده‌ها نشان می‌دهد تورم به اندازه کافی و با سرعت مناسب سرد نشده است و اگرچه آن‌ها انتظار داشتند فدرال رزرو در نشست سپتامبر از ارائه راهنمای صریح و مشخص برای آینده خودداری کند، اما پیش‌بینی می‌کردند که نمودار نقطه‌ای منتشر شده همچنان تمایل به سیاست‌های انقباضی داشته باشد. این پیش‌بینی، TD را در میان گروه گسترده‌تری از بانک‌های بزرگ قرار داد که پس از انتشار همان گزارش CPI، انتظارات قبلی خود مبنی بر ثابت ماندن نرخ بهره تا پایان سال ۲۰۲۶ را کنار گذاشتند. با این حال، جدول زمانی خاص TD یعنی سه افزایش که در ژانویه ۲۰۲۷ به پایان می‌رسد، به جای پیش‌بینی رایج‌ترِ دو افزایش تا پایان دسامبر در آن زمان، این تحلیل را به یکی از تهاجمی‌ترین پیش‌بینی‌های وال‌استریت پیش از برگزاری نشست تبدیل کرد. افزایش نرخ بهره در ماه سپتامبر دقیقاً طبق انتظار TD و بیشتر بازار انجام شده است و محدوده نرخ وجوه فدرال را به ۳.۷۵٪ تا ۴.۰۰٪ رسانده است. موضوعی که اکنون باید محک بخورد، نیمه دوم پیش‌بینی TD است؛ یعنی زمان‌بندی خاصِ اقدامات اکتبر و ژانویه در تقابل با نمودار نقطه‌ای فدرال رزرو که تنها به یک افزایش دیگر در سال جاری اشاره می‌کند (نه دو افزایش). این تفاوت باعث می‌شود که پیش‌بینیِ اقدام در ژانویه توسط TD، تا حدودی جلوتر و تهاجمی‌تر از پیش‌بینی میانه خود بانک مرکزی باشد. اینکه آیا TD از زمان نشست روز چهارشنبه و انتشار نمودار نقطه‌ای فدرال رزرو، توالی اکتبر و ژانویه خود را بازبینی یا تایید کرده است، هنوز از گزارش‌های موجود مشخص نیست. هرگونه به‌روزرسانی که این میز تحلیلی در روزهای آینده منتشر کند، تحلیل جدید محسوب شده و آزمونی فوری‌تر برای این است که مشخص شود آیا پیش‌بینی آن‌ها در برابر سیگنال‌های رسمی خود فدرال رزرو دوام می‌آورد یا خیر.