روزهایی را پشت سر گذاشتیم که زمان در آن کش می‌آمد. روزهایی که قطع ارتباط، بریدن ناگهانی از جهان، از خبر، از بازار و از امکان تصمیم‌گیری بود.
در این خاموشی ارتباط، مسئله فقط بازار یا دارایی دیجیتال نبود. امنیت، آگاهی و حتی حس کنترل بر زندگی، برای همه ما به شکلی ناگهانی زیر سؤال رفت. نه فقط فعالان بازار، نه فقط کسانی که دارایی دیجیتال داشتند؛ همه دیدند راه نفس کشیدن در دنیای امروز تا چه اندازه به اتصال گره خورده است. در چنین وضعیتی، حرف زدن از قیمت‌ها، نمودارها و نوسان‌ها ساده‌انگارانه بود. وقتی آدم نداند فردا چه خبر است و نتواند با جهان بیرون ارتباط بگیرد، عددها معنایشان را از دست می‌دهند. ما این را با تمام وجود حس کردیم؛ درست وسط همان نگرانی‌ها، بی‌خبری‌ها و اضطرابی که همه تجربه کردیم.
قطع اینترنت، جامعه کریپتویی ایران را هم در وضعیتی بی‌سابقه قرار داد. دسترسی به بازارهای جهانی محدود شد، مدیریت دارایی‌ها دشوار و گاه ناممکن شد و حق بدیهی آگاهی، برای میلیون‌ها نفر از میان رفت. نگرانی از امنیت سرمایه با نگرانی از آینده و آنچه بیرون از بازار در حال رخ دادن بود، درهم تنید. فشاری دوگانه که نمی‌توان به‌سادگی از کنارش عبور کرد.
سکوت میهن بلاکچین در این روزها از سر بی‌تفاوتی نبود. ما هم درگیر همین محدودیت‌ها بودیم و با تمام توان تلاش کردیم این رسانه، که قرار است پنجره‌ای رو به دنیای فناوری و اقتصاد دیجیتال باشد، به‌طور کامل بسته نشود. بازگشت امروز به معنای عادی شدن اوضاع نیست. هیچ‌چیز عادی نشده و ما هم می‌دانیم زخم این روزها تازه است. اما بودن، حتی ناقص، بهتر از نبودن است؛ درسی که همین روزهای خاموشی به ما داد.
بازگشت میهن بلاکچین تلاشی است برای حفظ یک نقطه اتصال، یک مرجع قابل اتکا و یک صدای مستقل؛ در روزهایی که سکوت تحمیل می‌شود. ما اینجا هستیم تا دوباره کنار هم، با دقت بیشتر، با مسئولیت و با امید، مسیر را ادامه دهیم؛ حتی اگر راه، ناهموارتر از همیشه باشد.
به قول سعدی بزرگ در باب اولِ سیرت پادشاهان:
کس نیاید به زیرِ سایه بوم
ور همای از جهان شود معدوم
به امید آنکه ایران عزیزمان، برای رهایی از تاریکی، در دام تاریکیِ دیگری نیفتد؛
و سهم همه ایرانیان، نور، آگاهی و روزهایی روشن‌تر باشد.
