هر زمانی که صحبت از سرمایه گذاری فعال (پویا) یا Active و غیرفعال (ایستا یا منفعل) یا Passive می شود، مباحثات هیجان انگیزی در میان سرمایه گذاران مطرح می شود زیرا برخی سرمایه گذاران یک استراتژی را بر استراتژی دیگر ترجیح می دهند. اگرچه سرمایه گذاری غیرفعال در میان سرمایه گذاران محبوب تر است اما مزایایی نیز برای سرمایه گذاری فعال می توان متصور بود. این دو نوع سرمایه گذاری در انواع بازار های مالی از جمله بازار ارز های دیجیتال مورد استفاده قرار می گیرند.
سرمایه گذاری فعال
سرمایه گذاری فعال همچنان که از نام آن پیداست به نوعی سرمایه گذاری دلالت دارد که فرد یک رویکرد عملی را اتخاذ می کند. این گونه افراد می خواهند نهایت استفاده را از نوسانات بازار ببرند و بالاتر از حد معمول سود کنند. چنین فردی باید به نظرات مجموعه ای از کارشناسان و تحلیلگران دسترسی داشته باشد که به تحلیل کمی و کیفی دارایی ها می پردازند. برای اینکه بتوانیم یک سرمایه گذار فعال خوب باشیم، باید در اکثر موارد درست حدس بزنیم و درست تصمیم بگیریم. این نوع سرمایه گذاران، به طور فعال به مدیریت پورتفولیوی (Portfolio) خود می پردازند و از نوسانات کوتاه مدت بازار استفاده می کنند.
سرمایه گذاری غیرفعال
سرمایه گذاران منفعل یا غیرفعال به نوسانات کوتاه مدت توجه ندارند و دیدی بلند مدت دارند. این سرمایه گذاران به افزایش و کاهش های پورتفولیوی خود در کوتاه مدت توجه ندارند و کمتر اقدام به خرید و فروش می کنند. آنها به خرید دارایی ها می پردازند و این دارایی ها را نگه می دارند. این امر یعنی که آنها در برابر نوسانات بازار و وسوسه هایی که در این میان وجود دارد، مقاومت می کنند. مثال بارزی از این نوع رویکرد، خرید سهام یک صندوق سرمایه گذاری می باشد که با این کار، سرمایه گذار خود را در سود و رشد دراز مدت سازمان ها شریک می کند.
تفاوت های اصلی
طبیعتا این دو روش دارای مزایا و معایب خود می باشند. از جمله مزایای رویکرد غیرفعال می توان به کارمزد های پایین اشاره کرد. این نوع سرمایه گذاران چون کمتر معامله می کنند، کارمزد های پایین تری می پردازند و همچنین هزینه کمتری نیز برای نظارت بر پورتفولیوی خود می کنند. معاملات این افراد دارای شفافیت بیشتری است و این رویکرد از لحاظ مالیاتی نیز مفید است.
از طرف دیگر، مخالفان این روش به بیان ضعف هایی از آن می پردازند. از جمله آنها می توان به محدودیت بسیار این روش اشاره کرد. سرمایه گذاران منفعل تنوع زیادی در پورتفولیوی خود ندارند و باید خود را به تعدادی از دارایی ها محدود کنند. از دیگر معایب این روش، سود کم است. این روش به اندازه روش سرمایه گذاری فعال سود ندارد، البته سرمایه گذاری فعال با ریسک بیشتری نیز همراه است.
از طرف دیگر، رویکرد فعال نیز دارای مزیت های مخصوص به خود می باشد. از جمله این مزیت ها انعطاف پذیری است. این سرمایه گذاران می توانند به سرمایه گذاری در گوهرهایی بپردازند که در بازار پیدا می کنند. این سرمایه گذاران می توانند با استفاده از تکنیک های مختلفی مانند فروش استقراضی و قرارداد اختیار فروش به محافظت از دارایی های خود بپردازند. آنها حتی می توانند مالیات را نیز کنترل کنند و با فروش دارایی هایی که در ضرر هستند، قادر به کم کردن مالیاتی خواهند بود که برای سودهای خود پرداخت خواهند کرد.
این رویکرد فعال ضعف هایی نیز دارد. یکی از این ضعف ها، پر هزینه بودن آن است. این سرمایه گذاران چون معاملات زیادی می کنند و زیاد اقدام به خرید و فروش می کنند، باید کارمزد زیادی بپردازند. آنها همچنین برای تیم تحلیل و بررسی دارایی ها نیز باید هزینه کنند که این هزینه ها ممکن است باعث از دست رفتن سود حاصله شود. این رویکرد دارای ریسک زیادی نیز می باشد و اگر انتخاب یک دارایی غلط باشد و تصمیم درستی در مورد آن گرفته نشده باشد، ضرر های زیادی ایجاد خواهد شد.
ملاحظات خاص
تجربه و بررسی های زیاد نشان داده که سرمایه گذاری غیرفعال اکثرا بهتر از سرمایه گذاری فعال بوده است. اکثرا سرمایه گذاران فعال به نتایج ناامید کننده ای دست یافته اند. البته ناگفته نماند که سرمایه گذاری فعال و غیرفعال در واقع دو روی یک سکه می باشند و اکثرا سرمایه گذاری ها ترکیبی از این دو استراتژی است.
یک مثال بسیار خوب در این زمینه، صندوق های سرمایه گذاری است. مدیران این صندوق ها از جسور ترین سرمایه گذاران می باشند و نسبت به کوچکترین نوسانات بازار حساس هستند اما باز اگر دقت کنیم، می بینیم که حتی مدیران این صندوق ها نیز درصد زیادی از سرمایه صندوق را به صورت غیرفعال سرمایه گذاری می کنند.
حتی در طغیان بازار امسال نیز که سرمایه گذاران زیادی رویکرد فعال را اتخاذ کرده اند، باز صندوق های منفعل که کارمزد کمتری پرداخت می کنند بر بازار تسلط دارند. در بازار امسال، بسیاری از سرمایه گذاران اقدام به سرمایه گذاری فعال کرده اند و در این میان هزینه های زیادی برای یک متخصص راهنما کرده اند تا به آنها کمک کند.
سرمایه گذاری منفعل در برابر سرمایه گذاری فعال
بسیاری از کارشناسان بر این باورند که باید ترکیبی از این دو رویکرد را مورد استفاده قرار داد و این ترکیب ریسک را به مقدار قابل ملاحظه ای کاهش می دهد. گاهی اوقات افرادی موجودی نقدی زیادی دارند و رویکرد فعال برای این افراد بسیار مفید است. این افراد می توانند در برگشت های بازار سود خوبی را عاید خود کنند. از طرف دیگر، افراد بازنشسته که درآمد برای آنها مهم است و نمی خواهند زیاد خود را درگیر کنند، باید رویکردی غیرفعال در پیش بگیرند و اقدام به خرید دارایی هایی با پتانسیل دراز مدت کنند که دارای سود سهام می باشند.
کنترل ریسک نیز در این میان بسیار مهم است و در شرایط خاص باید ورود و خروج پول به شرکت هایی خاص را کنترل کرد. این امر در بازار هایی مانند بازار بیت کوین و بلاک چین اهمیتی مضاعف می یابد. اگرچه طرفداران هر دو حوزه انتقاد هایی را به نسبت یکدیگر مطرح می کنند اما در کل برای اکثر مردم، ترکیبی از این دو رویکرد سرمایه گذاری جواب خواهد داد.
نتایج اصلی
سرمایه گذاری فعال نیازمند رویکردی عملی است که توسط مدیر پورتفولیو یا فرد دیگری انجام می گیرد.
سرمایه گذاران منفعل خرید و فروش کمتری می کنند و اغلب در صندوق های سرمایه گذاری مشارکت می کنند.
هر دو روش ذکر شده در این نوشتار دارای مزیت هایی هستند اما سرمایه گذاری غیرفعال در طول تاریخ بهتر جواب داده است.
در طغیان بازار ۲۰۱۹، سرمایه گذاری فعال بیشتر از سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. اما هنوز هم سرمایه گذاری غیرفعال بازار بزرگتری دارد.
