توضیحاتی پیرامون اندازه بلاک و راه حل های حال حاضر آن

در این مقاله به بررسی جامع اندازه بلاک پرداخته می شود و مشکلاتی که در رابطه با محدوده اندازه بلاک در برابر جامعه ارز دیجیتال قرار دارد، مورد بررسی قرار گرفته و راه حل هایی که در حال حاضر برای حل این مشکلات اعمال می شود نیز مورد بحث قرار می گیرند.

یک بلاک را می توان مجموعه ای از تراکنش ها تصور کرد که در آن هر تراکنش قبل از آنکه بتواند توسط شبکه تایید شود، لازم است که اعتبار سنجی شود. هر بلاک دارای محدوده ای است که به اندازه بلاک شناخته شده است. اندازه هر بلاک به زبان ساده محدوده ماکسیممی است که یک بلاک می تواند با تراکنش پر کند. به عنوان مثال، این اندازه برای بیت کوین در حال حاضر ۱ مگابایت می باشد.

ماینر ها می توانند انتخاب کنند که چه مقدار از یک بلاک را با تراکنش پر کنند. اما اگر بلاکی ارائه شود که از محدوده اندازه بلاک تجاوز کرده باشد، توسط شبکه رد خواهد شد. هدف از اندازه بلاک جلوگیری از حملات محروم سازی از سرویس (denial of service attacks) بر روی شبکه می باشد. اگر محدوده اندازه بلاک وجود نداشت، یک مهاجم می توانست شبکه را مملو از تعداد زیادی تراکنش کند و در این حالت احتمالا شبکه محکوم به توقف می شد.

مشکلاتی که از محدوده اندازه بلاک ناشی می شوند شامل موارد زیر می باشند:

• کندی در شبکه
• کارمزد های تراکنش بالاتر

کندی در شبکه

مثلا در مورد بیت کوین، تجربه نشان داده که هر چه تعداد کاربرانی که تراکنش انجام می دهند بیشتر باشد، شبکه آهسته تر می شود. یک دلیل برای کندی این شبکه مبتنی بر بلاک چین، محدوده اندازه بلاک می باشد. اگر کاربران بیشتری بر روی یک شبکه تراکنش انجام دهند اما اندازه بلاک ثابت باقی بماند، سپس تعداد تراکنش های آن بلاک افزایش پیدا خواهد کرد و در نتیجه شبکه کند خواهد شد.

کارمزد های تراکنش بالاتر به دلیل محدودیت اندازه بلاک

از آنجایی که برای تراکنش ها محدودیت سایز بلاک مطرح است، تایید شدن تراکنش ها و ورود آنها به بلاک چین برای کاربران تبدیل به مسابقه می شود. یک روش برای تضمین تایید سریع تراکنش، پرداخت کارمزد تراکنش بالاتر می باشد. این امر یعنی ماینر ها به طور طبیعی این انگیزه را دارند که تراکنش های دارای کارمزد بالاتر را زودتر به بلاک چین اضافه نمایند. بنابراین تراکنش های کوچک تر ساعت ها زمان می برند و گاهی اوقات حتی چندین روز تایید آنها به طول می انجامد.

اما راه حل هایی احتمالی برای محدوده اندازه بلاک ناکافی وجود دارد که از جمله آنها می توان موارد زیر را نام برد:

• افزایش دادن اندازه بلاک
• سگویت (SegWit)
• اندازه بلاک دینامیک

افزایش اندازه بلاک

یک راه حل خیلی واضح برای هر مشکلی در ارتباط با اندازه بلاک در واقع افزایش آن می باشد. مشکل این کار این است که متمرکز بودن را افزایش می دهد. افزایش اندازه بلاک در واقع منجر به هزینه های بالاتر مدیریت یک نود کامل (full node) در یک شبکه مبتنی بر بلاک چین می شود. بنابراین با افزایش اندازه بلاک، افراد کمتری توان مالی برای مدیریت یک نود کامل را خواهند داشت و این امر شبکه را متمرکز تر خواهد کرد.

سگویت (SegWit) 

سگویت یک روش سافت فورک (soft fork) است که می توان از آن برای افزایش ظرفیت بلاک چین با حذف داده های امضا (تایید) از تراکنش ها مورد استفاده قرار داد. به عنوان مثال در مورد بیت کوین، اعمال سگویت منجر به افزایش اندازه واقعی بلاک از ۱ مگابایت به ۴ مگابایت خواهد شد. ارز های دیجیتالی مانند بیت کوین و لایت کوین (Litecoin) با موفقیت سگویت را بر روی پروتکل های مربوطه خود فعال کرده اند.

اندازه بلاک دینامیک

بعضی از ارز های دیجیتال مانند مونرو (Monero) چیزی بنام محدوده اندازه بلاک دینامیک یا پویا را پیاده سازی کرده اند. این امر یعنی محدوده اندازه بلاک خودش تغییر پیدا می کند و وابسته به حجم تراکنش در هر زمان می باشد. یک شبکه مبتنی بر بلاک چین که از محدوده اندازه بلاک دینامیک استفاده می کند از این مزیت برخوردار است که احتمال کندی شبکه در آن بسیار کمتر می باشد.

اگرچه این لیست کامل نیست اما اینها تعدادی از راه حل هایی هستند که در حال حاضر توسط ارز های دیجیتال مختلف مورد استفاده قرار می گیرند.

نتیجه گیری

همچنان که فضای ارز دیجیتال به رشد خود ادامه می دهد، مقیاس پذیری تبدیل به یک موضوع بسیار مهم می شود. اگر ارز های دیجیتال بخواهند ثابت کنند که جایگزینی پایدار برای سیستم مالی حال حاضر هستند، نحوه مقیاس پذیری آنها در بلند مدت و برنامه آنها برای این امر مهم باید مورد توجه قرار بگیرد.