آیا تفاوت فناوری بلاک چین را با بیت کوین و ارز دیجیتال می دانید؟

واژگان موجود در زمینه ارز دیجیتال می تواند برای تازه کاران کاملا آشفته کننده و گمراه کننده باشد. بعضی از افراد وقتی که در مورد فناوری بلاک چین صحبت می کنند به بیت کوین اشاره می کنند، در حالی که دیگران وقتی که در مورد ارز های دیجیتال به طور عمومی صحبت می کنند از بلاک چین سخن به میان می آورند. اما در واقع این اصطلاحات را نمی توان به جای همدیگر به کار برد و آنها به مفاهیم مجزا اما مرتبطی اشاره دارند. بنابراین درک تفاوت آنها از اهمیت برخوردار است. به همین خاطر در این نوشتار مبانی فناوری بلاک چین، ارز دیجیتال و بیت کوین معرفی می شود.

یک قیاس خیلی اساسی

در نظر بگیرید که:

وبسایت ها فناوری خاصی هستند که برای اشتراک اطلاعات مورد استفاده قرار می گیرند.

موتور های جستجو یکی از محبوب ترین و مشهور ترین روش ها برای استفاده از فناوری وبسایت هستند.

گوگل به نوبه خود یکی از مشهور ترین و محبوب ترین نمونه ها از یک موتور جستجو است.

به طور مشابهی می توان گفت که:

بلاک چین فناوری خاصی است که برای ثبت اطلاعات به کار می رود. (بلاک های داده)

ارز دیجیتال یکی از محبوب ترین و مشهور ترین روش ها برای استفاده از بلاک چین است.

بیت کوین به نوبه خود اولین و محبوب ترین نمونه از ارز های دیجیتال است.

مفهوم بلاک چین

اکثر بلاک چین ها به عنوان یک پایگاه داده دیجیتال غیر متمرکز و توزیع شده طراحی می شوند. به بیان ساده، بلاک چین یک دفتر کل دیجیتال است که اساسا یک نسخه الکترونیک از دفتر کل کاغذی است و مسئول ثبت لیستی از تراکنش ها می باشد.

به طور خاص تری باید گفت که بلاک چین یک زنجیره خطی از بلاک های متعددی است که به هم مرتبط هستند و توسط مدارک و شواهد رمزنگاری شده ایمن شده اند. فناوری بلاک چین ممکن است در فعالیت های دیگری هم به کار رود که ضرورتا نیازمند اقدامات مالی نباشند اما در فضای ارز دیجیتال، بلاک چین ها مسئول نگهداری یک سابقه همیشگی از همه تراکنش های تایید شده هستند.

توزیع شده و غیر متمرکز به روشی اشاره دارد که دفتر کل سلاخته شده و حفظ می شود. برای درک این تفاوت، شیوه های رایج دفتر کل های متمرکز مانند ثبت عمومی فروش خانه ها، ثبت برداشت های خودپردازی از یک بانک یا لیست ای بی (eBay) از گزینه های فروخته شده را در نظر بگیرید. در هر یک از موارد گفته شده تنها یک سازمان به کنترل دفتر کل می پردازد که در موارد مذکور این سازمان ها یک آژانس حکومتی، بانک و سازمان ای بی می باشند. یک عامل رایج دیگر این است که تنها یک کپی اصلی از دفتر کل وجود دارد و هر چیز دیگری در واقع یک پشتیبان تلقی می شود که سابقه رسمی نیست. بنابراین دفتر کل های سنتی متمرکز هستند زیرا توسط یک موجودیت خاص حفظ می شوند و معمولا متکی بر یک پایگاه داده خاص هستند.

بر عکس، بلاک چین معمولا به عنوان یک سیستم توزیع شده ساخته می شود که به صورت یک دفتر کل غیر متمرکز عمل می کند. این یعنی که کپی خاصی از پایگاه داده وجود ندارد و هیچ مقام خاصی آن را کنترل نمی کند. به بیان ساده، هر کاربری که تصمیم به ملحق شدن و شرکت در فرآیند حفظ یک شبکه بلاک چینی می کند، دارای یک کپی الکترونیک از داده های بلاک چین می باشد که معمولا با همه تراکنش های اخیر به روز می شود و همگام با کپی های دیگر کاربران می باشد.

به بیان دیگر، این سیستم توزیع شده توسط کار گروهی تعداد زیادی کاربر در سراسر جهان حفظ می شود. این کاربران به نود های شبکه نیز مشهور هستند. همه این نود ها بر طبق قوانین سیستم در فرآیند تایید و اعتبار بخشی تراکنش ها مشارکت می کنند. بنابراین قدرت غیر متمرکز می شود یعنی هیچ مقام مرکزی در میان نیست.

بلاک چین در عمل

بلاک چین نام خود را از شیوه ای می گیرد که سوابق سازماندهی می شوند که به صورت زنجیره ای از بلاک های مرتبط انجام می شود. اساسا باید گفت که یک بلاک مقداری داده است که شامل لیستی از تراکنش های اخیر است. بلاک ها و تراکنش ها عمومی و قابل رویت هستند اما آنها را نمی توان تغییر داد. همچنان که بلاک های جدید به بلاک چین اضافه می شوند، سابقه پیوسته ای از بلاک های مرتبط شکل می گیرد (مانند یک دفتر کل فیزیکی و صفحه های زیادی از سوابق آن). این یک قیاس خیلی ساده بود اما این فرآیند بسیار پیچیده تر از این است.

یکی از دلایل اصلی اینکه چرا بلاک چین ها آنقدر در برابر تغییر مقاوم هستند این است که بلاک ها مرتبطند و توسط شواهد رمزنگاری شده ایمن شده اند. به منظور ایجاد بلاک های جدید، مشارکان شبکه لازم است که در یک فعالیت محاسباتی شدید و پر هزینه بنام استخراج درگیر شوند. اساسا ماینر ها مسئول تایید تراکنش ها و گروه بندی آنها به صورت بلاک های جدیدا ایجاد شده ای هستند که بعدا در صورت تحقق شرایط خاصی به بلاک چین اضافه شده اند. آنها همچنین مسئول معرفی کوین های جدید به سیستم هستند که این کوین ها به عنوان پاداش برای کار ماینر ها صادر می شوند.

هر بلاک جدید تایید شده به بلاکی که بی درنگ قبل از آن آمده است، مرتبط می باشد. زیبایی این چیدمان این است که در عمل تغییر داده ها در بلاک زمانی که به بلاک چین اضافه شده باشد، غیر ممکن است زیرا آنها توسط شواهد رمزنگاری شده ایمن می شوند و ایجاد آنها بسیار پر هزینه است و لغو آنها نیز بیش از حد دشوار می باشد.

به طور خلاصه یک بلاک چین زنجیره ای از بلاک های داده مرتبط می باشد که به ترتیب زمانی سازماندهی شده اند و توسط شواهد رمزنگاری شده ایمن شده اند.

ارز دیجیتال

ارز دیجیتال به طور ساده یک شکل دیجیتال از پول است که به عنوان وسیله مبادله در داخل یک شبکه توزیع شده از کاربران مورد استفاده قرار می گیرد. بر خلاف سیستم های بانکداری سنتی، این تراکنش ها از طریق یک دفتر کل دیجیتال عمومی (بلاک چین) پیگیری می شوند و ممکن است مستقیما و بدون نیاز به شخص ثالث (همتا به همتا) بین مشارکت کنندگان روی دهند.

کریپتو به تکنیک های رمزنگاری شده ای اشاره می کند که برای ایمن کردن این سیستم اقتصادی و تضمین ایجاد واحد های ارز دیجیتال جدید و همچنین اعتبار بخشی راحت و مداوم تراکنش ها مورد استفاده قرار می گیرند.

اگرچه همه ارز های دیجیتال قابل استخراج نیستند اما بسیاری از آنها مانند بیت کوین متکی بر فرآیند استخراج هستند. عرضه در حال گردش کوین های قابل استخراج رشدی کنترل شده و آهسته دارد. بنابراین استخراج تنها روش برای ایجاد واحد های جدیدی از این کوین هاست و این امر از خطرات تورم نیز که ارز هاس فیات سنتی را تهدید می کند، جلوگیری می کند. در مورد ارز های فیات یک حکومت قادر است که عرضه پول را کنترل کند.

بیت کوین

بیت کوین اولین ارز دیجیتالی است که تا به حال ایجاد شده است و طبیعتا مشهور ترین نیز می باشد. این ارز در سال ۲۰۰۹ توسط توسعه دهنده ای با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو معرفی شد. ایده اصلی بیت کوین ایجاد یک سیستم پرداخت الکترونیک غیر متمرکز و مستقل بر اساس شواهد ریاضیاتی و رمزنگاری بود.

بیت کوین علی الرغم اینکه در حیطه ارز دیجیتال مشهور ترین است اما تنها نیست. ارز های دیجیتال زیاد دیگری موجود هستند که هر کدام ویژگی ها و مکانیسم های خاص خود را دارند. علاوه بر این، همه ارز های دیجیتال بلاک چین خاص خود را ندارند. بعضی از این ارز ها بر روی یک بلاک چین موجود ایجاد شده اند، در حالی که ارز های دیگر کاملا از ابتدا طراحی شده اند و بلاک چین خود را دارند.

بیت کوین مانند اکثر ارز های دیجیتال یک عرضه محدود دارد. این یعنی بعد از ایجاد شدن این محدوده دیگری بیت کوینی توسط سیستم ایجاد نخواهد شد. بیشترین واحد های عرضه بیت کوین ۲۱ میلیون می باشد و این مقدار در میان دیگر پروژه های ارز دیجیتال متفاوت است. معمولا عرضه کل اطلاعاتی عمومی است که در زمان ایجاد ارز دیجیتال تعریف می شود.

پروتکل بیت کوین متن باز است و هر کسی می تواند کد آن را بررسی یا کپی کند. بسیاری از توسعه دهندگان در سراسر جهان در توسعه این پروژه مشارکت می کنند.